Archive

Archive for February, 2008

Sujatha Turns 70 – Katrathum Petrathum: Anandha Vikadan

February 28, 2008 1 comment

மே மாதம் மூன்றாம் தேதி, எனக்கு எழுபது வயது நிறைகிறது. இதற்கான அடையாளங்கள் என்ன என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன். மெரீனாவில் நடக்கும்போது எதிர்ப்படுபவர்கள் பெரும் பாலும் என்னைவிட சின்ன வயசுக்காரர்களாகத் தெரிகிறார்கள். ஒரு தாத்தா மாட்டினார். நிச்சயம் என்னைவிட மூத்தவர். சிமென்ட் பெஞ்சில், என் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தார்.

“யு ஆர் எ ரைட்டர்! எனக்கு எத்தனை வயசு சொல்லுங்க, பார்க்கலாம்!” என்று கண் சிமிட்டலுடன் கேட்டார்.

நான் யோசித்து, ‘‘கட்டை விரலால் மூக்கைத் தொடுங்கோ” என்றேன்.

“எதுக்குப்பா?”

“தொடுங்களேன்!”

சற்று வியப்புடன் தொட்டார்.

“மத்த விரல்களை றெக்கை மாதிரி அசை யுங்கோ!” என்றேன். ‘‘இதிலிருந்து கண்டுபிடிச்சுட முடியுமா, என்ன?’” என்று, விரல்களைச் சொன்னபடி அசைத் தார்.

“ரெண்டு கையையும் பரப்பி, ஏரோப்ளேன் மாதிரி வெச்சுண்டு ஒரே ஒரு தடவை லேசா குதிங்கோ. பாத்து… பாத்து…”

“இது என்னப்பா ட்ரிக்கு?” என்று அப்படியே செய்தார்.

“உங்களுக்கு இந்த மே பன்னண்டு வந்தா எண்பத்தோரு வயசு!” என்றேன்.

“அசந்து போய், கை குடு. எப்படிப்பா இத்தனை கரெக்டா சொன்னே?”

“ஒரு ட்ரிக்கும் இல்லை, சார்! நேத்திக்குதான் இதே பெஞ்சில், இதே சமயம் வந்து உட்கார்ந்து, உங்க வயசு, பர்த்டே எல்லாம் சொன் னீங்க. மறந்துட் டீங்க!” என்றேன். தாத்தா மாதிரி அத்தனை மோசம் இல்லை என்றாலும், எனக்கும் சமீபத்திய ஞாபகங்கள் சற்றே பிசகுகின்றன. ஒரு அறையிலிருந்து மற்றொரு அறைக்குச் சென்றால், எதற்காக வந்தோம் என்பது மறந்தே போகிறது. பெயர்கள் ஞாபகம் இருப்பதில்லை. ஆந்தைக்கு இங்கிலீஷில் என்ன என்று சட்டென நினைவு வருவதில்லை. ‘படையப்பா’வில் ரஜினிக்கு முன்னால் கால் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்தாரே… அந்த நடிகை யின் பெயர் என்ன என்று ஒரு நாள் அதிகாலை கண் விழித்ததும், ஒரு மணி நேரம் யோசித்தேன், கிட்டவில்லை.

மனைவி எழக் காத்திருந்து அவளிடம் கேட்டேன். ‘ரம்யா கிருஷ்ணன்’ என்றாள். இம்மாதிரி, நியூரான்கள் களைத்துப் போவது தெரிகிறது. ஆனால், நீண்ட நாள் ஞாபகங்கள் பத்திரமாக இருக்கின்றன. அது மூளையில் வேறு பேட்டை போலும்! கிட்டத்தட்ட அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன், சின்ன வயசில் கோயமுத்தூரில் அம்மாஅப்பாவுடன் ஜட்கா வண்டியில் ‘ஜகதலப்ரதாபன்’ சினிமா போனது, ஒண்ணாம் கிளாஸ் டீச்சருக்கு ஆனந்த விகடனும், அமிர்தாஞ்சனும் கொண்டு போய்க் கொடுத்தது, பள்ளி மணியை அகாலமாக அடித்தது, எனக்குத் தம்பி பிறந்தது… இதெல்லாம் தெளிவாக ஞாபகம் உள்ளது. ஸ்ரீரங்கத்துக் கதைகள் அனைத்தும் என் நீண்ட நாள் ஞாபகங்களின் வடிவம்தான்!

டெல்லியில், பெட்ரோல் எழுபத்தைந்து பைசாவும், பால் ஐம்பத்தைந்து பைசாவும் கொடுத்து வாங்கி தாராளமாக வாழ்ந்தது, என் முதல் கதை, முதல் நாவல் பிரசுரமானது, எஸ்.ஏ.பி&யின் கடிதக் குறிப்பு எல்லாம் ஞாபகம் உள்ளது. ரம்யா கிருஷ்ணன் போன்ற மேட்டர்தான் சட்டென்று வழுக்கிவிடுகிறது.

மெரீனாவில், ஷார்ட்ஸ் ஸ்னீக்கரில் ஓடும் இளைஞர்களைப் பார்த்து முன்பு பொறாமைப்படுவேன். இப்போது புன்னகைக்கிறேன். பொதுவாகவே, பொறாமைப்படுவதற்கான விஷயங்களும், அதட்டிச் சொல்வதற்கான விஷயங்களும் குறைந்து வருகின்றன. ஹிந்துவின் ‘ஆபிச்சுவரி’ பார்க்கையில், இறந்தவர் என்னைவிட சின்னவரா, பெரியவரா என்று முதலில் பார்ப்பேன். சின்னவராக இருந்தால், ‘பரவால்லை… நாம தப்பிச்சோம்!’ என்றும், பெரியவ ராக இருந்தால் கழித்துப் பார்த்து, ‘பரவால்லை… இன்னும் கொஞ்ச நாள் இருக்கு’ என்றும் எண்ணுவேன். எதிர்காலம் என்பதை இப்போதெல் லாம் வருஷக் கணக்கில் நினைத்துப் பார்ப்பது இல்லை. மாதக் கணக்கில்… ஏன், உடம்பு சரியில் லாமல் இருக்கும்போது வாரக் கணக்கில், நாள் கணக்கில் அந்தந்த நாளை வாழத் தோன்றுகிறது.

சயின்ஸ் அதிகம் படித்ததால், கடவுளைப் பற்றிய குழப்பங்கள் தீர்க்க முடியாமல் இருக்கின்றன. யேட்ஸ் சொன்னதுபோல், சிலர் கடவுள் இருக்கிறார் என்கிறார்கள். பிறர் கடவுள் இல்லை என்கிறார்கள். உண்மை ஒருக்கால் இரண்டுக்கும் இடையில் எங்கோ இருக்கிறது!.

ஆனால், டி.என்.ஏ. ரகசியத்தையும், உயிரின வேறுபாடுகளையும், அண்டசராசரங்களின் அளவையும் பார்க்கும்போது, நம்மை மீறிய சக்தி புலன் உணர்வுக்கும், நம் அற்ப வார்த்தைகளுக்கும் அகப்படாத ஒரு சக்தி இருப்பதில் எனக்கு நம்பிக்கை வந்துவிட்டது. நான் நாத்திகன் அல்ல. மிஞ்சிப்போனால், ரஸ்ஸல் படித்தபோது ‘அக்னாஸ்டிக்’காக அதாவது, கடவுள் இருப்பைப் பற்றித் தெரியாதவனாக இருந்திருக்கிறேன். மறுபிறவியில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. பிறந்தால் இதே ஞாபகங்கள், இதே முதுகுவலியுடன் தமிழ்நாட்டில் பிறக்க வேண்டும். தமிழில் மீண்டும் கதைகள் எழுத வேண்டும். நடக்கிற காரியமா? முற்றிலும் புதிய பிறப்பு, தேசம், பெயர், உடல் என்றால் அது மறுபிறவி அல்ல… வேறு பிறவி. மேலும், எங்கேயாவது ஸ்விஸ் நாட்டில் பிறந்து வைத்தால், பாஷை தெரியாமல் கஷ்டப்படுவேன்.

இறந்ததும் என்ன ஆகிறது என்பதைப் பற்றி நசிகேதனைப்போல யோசிக்கும் போது, சட்டென்று ஒரு திடுக்கிடல் ஏற்படும். அந்தச் சமயத்தில் மல்லிகை வாசனையையோ, ஒரு குழந்தையின் புன்சிரிப்பையோ எண்ணிப் பார்த்துக் கவனத்தைக் கலைத்துக்கொள்வேன். சொர்க்கம், நரகம் இதில் எல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை. இரண்டும் இங்கே தான் என்று எண்ணுகிறேன். அப்படி ஒருக்கால் இருந்தால், நரகத்துக்குப் போகத்தான் விரும்புகிறேன். அங்கே தான் சுவாரஸ்யமான ஆசாமிகள் இருப்பார்கள். சொர்க்கத்தில், நித்ய அகண்ட பஜனைச் சத்தம் எனக்கு ஒரு நாளைக்கு மேல் தாங்காது.

ஆரம்பத்தில் இளைஞனாக இருந்த போது, ஏரோப்ளேன் ஓட்டவும், கித்தார் வாசித்து உலகை வெல்லவும், நிலவை விலை பேசவும் ஆசைப்பட்டேன். நாளடைவில் இந்த இச்சைகள் படிப்படி யாகத் திருத்தப்பட்டு, எளிமைப்படுத்தப் பட்டு, எழுபது வயதில் காலை எழுந் தவுடன் சுகமாக பாத்ரூம் போனாலே சந்தோஷப்படுகிறேன். வாழ்க்கையே இவ்வகையில் (படிப்படியான சமரசங்களால் ஆனது).

இன்றைய தினத்தில், என் டாப்டென் கவலைகள் அல்லது தேவைகள் என்றால்… முதலிடத்தில் உடல் நலம், மனநலம், மற்றவருக்குத் தொந்தரவு கொடுக்காமல் இருப்பது, தெரிந்தோ தெரியாமலோ யார் மனதையும் புண் படுத்தாமல் இருப்பது, இன்சொல், அனுதாபம், நல்ல காபி, நகைச்சுவை உணர்வு, நான்கு பக்கமாவது படிப்பது, எழுதுவது போன்றவை பட்டியலில் உள்ளன. பணம் அதில் இல்லை. முதலிலேயே அது லிஸ்ட்டை விட்டுப் போய்விட்டது.

தி.ஜானகிராமனின் ‘கொட்டு மேளம்’ கதையில் வரும் டாக்டருக்குப் போல, மனைவி அவ்வப்போது வர வேண்டிய பணத்தையும், ஏமாற்றிய ஜனங்களை யும் எனக்குச் சொல்லிக் காட்டுவாள். அவளும் இப்போது இதில் பயனில்லை என்று நிறுத்திவிட்டாள். பணம் பிரதானமாக இல்லாததால், இன்று எழுபது வயசில் மனச்சாட்சி உறுத்தாமல் வாழ முடிகிறது. ஜெயிலுக்குப் போன தில்லை. ஒரே ஒரு தடவை டில்லியிலும், ஒரு தடவை பெங்களூரிலும் ஒன்வேயில் ஸ்கூட்டர் ஓட்டியதால், மாஜிஸ்ட்ரேட் கோர்ட்டுக்குப் போயிருக்கிறேன். வோட்டிங் மெஷினுக் காக சாட்சி சொல்ல, கேரளா ஹைகோர்ட் டில் இருந்து சுப்ரீம் கோர்ட் வரை போயிருக்கிறேன்.

அம்பலம் இணைய இதழில் ஒரு வாசகர் கேள்வி கேட்டிருந்தார்… ‘நாற்பது வருஷ மாக உங்களைத் தொடர்ந்து படித்து வருகிறேனே… என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர் கள்?’ என்று.

நீண்ட யோசனைக்குப் பிறகு பதில் அளித்தேன்… ‘நாற்பது வருஷம் உங்களைத் தொடர்ந்து படிக்க வைத்திருக்கிறேனே, என்னைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்களோ அதேதான்!’ என்று. என் எழுத்து, என்னைப் பல தேசங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றிருக்கிறது. பல வகைப்பட்ட மனிதர்களைச் சந்திக்க வைத்திருக்கிறது. பிரைவேட் ஜெட்டி லிருந்து ஃப்ரீமாண்ட் மிஷன் பீக் மலை யுச்சி மாளிகை வரை அனுமதித்திருக்கிறது. பெயர் தெரியாத வாசகர்கள் நள்ளிரவில் கூப்பிட்டுப் பாராட்டியிருக் கிறார்கள். மனைவிமார்கள் அழுதிருக்கிறார்கள். கணவன்கள், மனைவிகள் மேல் சந்தேகப்பட்டுத் தற்கொலை செய்து கொள்ளுமுன், கடைசி ஆறுதலுக்கு என்னை விளித்திருக்கிறார்கள். ‘ரோஜா’ வெளிவந்த சமயத்தில், பெங்களூருக் குத் தனியாக ஓடி வந்த இளம்பெண் அதிகாலை ஜலஹள்ளியில், ‘அரவிந்த சாமியுடன் என்னை மண முடி!’ என்று கதவைத் தட்டி யிருக்கிறாள். ‘ஆ’ கதையைப் படித்துவிட்டு, என் மகளை மணம் செய்துகொள்ள வேண் டும்” என்று திருநெல்வேலில் இருந்து வந்த மனநிலை சரியில்லாத இளைஞரும், ‘பாலம்’ கதையைப் படித்து விட்டு என்னைக் கொல்ல வர தேதி கேட்டிருந்த கோவை வாசியும் என் வாசகர்கள்தான். வாழ்க்கையின் அத்தனை பிரச்னைகளுக்கும், முதுகுவலியில் இருந்து முண்டகோபனிஷத் வரை யோசனை சொல்லியிருக்கிறார்கள்; கேட்டிருக்கிறார்கள். மிகச் சிறந்த நண்பர்களையும், அற்புதக் கணங்களையும் என் எழுத்தால் பெற்றிருக்கிறேன். அதுதான் என்னுடைய நோபெல்!

Advertisements

கல்கி வளர்த்த சிரிப்பலைகள்

February 27, 2008 1 comment

சுஜாதா

சிரிப்பது சுலபம். ஆனால் சிரிக்க வைப்பது மிகவும் கடினமான காரியம். அவ்வளவு சீரியசான விஷயம் நகைச்சவை. நகைச்சுவை என்றால் என்ன? ஒரு கருத்தை மற்றொரு கருத்தோடு முரண்பட வைத்து (Conflict), அதன் மூலம் எதிர்பாராத ஒரு சந்தோஷத்தை – பரவசத்தைக் கொடுப்பது. (அப்பரவசம் திடீரென்று ஒரு Explosion போல் வரவேண்டும்) முடிந்தால், நம் சிந்தனைத் திறனையும் உயர்த்துவது. மிக உயர்ந்த நகைச்சுவை, நம் சிந்தனையை – சமூகத்தை உயர்த்தும் நோக்கிலே அமைய வேண்டும். இன்னொரு விஷயம் – இருவேறு கருத்துக்களையும் தனித்தனியா பார்த்தால் நகைச்சுவை இருக்காது, இருக்கக்கூடாது என்றே சொல்லாம்.

தமிழில் எல்லாமே சங்க காலத்தில்தான் துவங்குகின்றன என்று சொல்கிறார்கள். பிசிராந்தையார் எழுதின ஒரு பழைய சங்க காலப் பாடலைப் பார்ப்போம் :

”யாண்டு பலவாக நரை இல ஆகுதல்
யாங்காகியர் என வினவுதிராயின்”

இவை முதல் வரிகள். காரணம் என்ன? ”ராஜா நன்றாகப் பரிபாலனம் செய்ததால் குடிமக்கள் எல்லாரும் ஒழுக்கமாக வாழ்ந்தார்கள். அதனால் கவலை இல்லை… நரையும் இல்லை” என்பது பழைய பாடலின் கருத்து. மேற்சொன்ன வரிகளுடன் இன்னும் இரண்டு வரி சேர்க்கிறார் இன்றைய கவிஞர் –

”ஆண்டு தவறாமல் வரி கட்டுகிறேன்
மீண்டும் மீண்டும் டை அடித்துக்கொள்கிறேன்!”

இதிலுள்ள முரண்பாடுகள் என்ன? சங்க காலம் – தற்காலம், சங்க காலத் தமிழ் – இன்றையத் தமிழ். ஆதரிச உலகம் (புறநானூற்றுப் பாடல்படி) – யதார்த்த உலகம்.

யோசித்துப் பார்த்தால் இத்தகைய முரண்பாடுகள் எல்லா படைப்பு இலக்கியத்துக்கும் ஆதாரமானவை. ஆர்தர் கோஸ்லர் என்கிற ஆசிரியர் சொல்கிறார். ”The spirit of creation is the spirit of contradiction – it is the break through of appearances towards an unknown reality.”

நல்ல நகைச்சுவை பிறரைச் சிரிக்க வைக்க வேண்டும். இதை இருவிதமாக வகைப்படுத்தலாம். இன்பத்தில் சிரிப்பது. துன்பத்தில் நகைப்பது. உதாரணத்துக்கு ஒரு நாடகக் காட்சி – ஒரு நடிகன் மேடையில் நாற்காலியை நோக்கிப் பேசிக்கொண்டே வருகிறான். ஓரிரண்டு நாற்காலிகள் இருக்கின்றன. உட்கார முயலுகையில் யாரோ வேலைக்காரன் நாற்காலியை இழுத்துவிட, அவன் பொத்தென்று விழுகிறான்.

இதையே சற்று மாறுதலாகப் பார்க்கலாம். மேடையில் உட்கார நாற்காலி ஏதுமே கிடையாது. நடிகன் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் நாற்காலி இருக்கிறதென்று நினைத்து நடந்து செல்கிறான். தன்னிச்சையாக உட்கார வருகிறான். சட்டென்று ஒருத்தர் அவனுக்குக் கீழ் ஒரு நாற்காலி போடுகிறார். இப்போதும் சிரிப்பு வருகிறது. (இது போன்ற காட்சிகளை சார்லி சாப்ளின் படத்தில் பார்க்கலாம்.)

இரண்டாம் நகைச்சுவை சற்று உயர்ந்தது. முதலாவது பிறர் துன்பத்தில் மகிழ்வது. (துச்சாதனன் விழுந்ததைக் கண்டு திரெளபதி சிரித்ததால்தான் ஒரு பாரதப் போரே நிகழ்ந்திருக்கிறது). இத்தகைய தரம் குறைந்த நகைச்சுவையில், வாய் பேசாமலிருப்போர், காது கேளாதவர் இவர்களைப் பின்னி வரும் ‘ஜோக்’குகளைச் சேர்க்கலாம்.

பல சினிமாக்களில் பார்த்திருக்கக் கூடும், கவுண்டமணி – செந்தில் ஹாஸ்யங்கள். கண்டபடி திட்டுவார்கள், உதைத்துக் கொள்வார்கள், Gut level jokes எனக் குறிப்பிடுவார்கள் ஆங்கிலத்தில். நியாயமாக, இவைகளைக் கண்டு நாம் சிரிக்கக்கூடாது. ஆனாலும் சிரிப்பு வருகிறது. அடி-உதை வாங்குகிற காட்சிகளைப் பார்க்கும்போது. ஏன்? எதனால்? மன வல்லுநர்கள் ஒரு காரணம் சொல்லுகிறார்கள். நம் எல்லாருக்கும் உள்ளுக்குள் ஓர் ஆதிமனித இச்சை புதைந்து இருக்கிறது. Aggression. அந்த இச்சைக்கு ஒரு வடிகாலாக – அதுவும் எந்தவிதமான சமூகப் பொறுப்போ, உபத்திரவமோ இல்லாது – இது அமைகிறது. நமது வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் பலவிதமான கோபங்கள், ஏக்கங்கள், அவமானங்கள் உள்ளன. அவைகளுக்கு வடிகாலாக, யாரையாவது அதட்ட, அடிக்க, அவமானப்படுத்த வேண்டுமென்கிற ஆசை ஒன்று வருகிறது. அதன் வெளிப்பாடுதான் நாம் இது போன்ற காட்சிகளில் சிரிப்பது (துன்பத்தைக் கண்டு சிரிப்பது.)

சர்க்கஸ் ப·பூனை உதாரணமாகப் பார்க்கலாம். அவனை மற்றொருவன் அடி அடியென்று அடிப்பான். உதைத்துப் பின்னிவிடுவான். (அசல் வாழ்க்கையில் நாம் யாரையாவது உதைத்தால் போலீஸ் பிடித்துக் கொண்டு போய் விடுவார்கள்!) நம்மையுமறியாமல் சிரிப்பதும் இத்தகைய உள் இச்சையின் வெளிப்பாடே.

மிருகங்களை மனிதர்கள் மாதிரி நடக்க வைப்பது பேச வைப்பது ஒரு வித நகைச்சவை. Human Metaphor என்று சொல்லுகிறார்கள். Charles Schulez என்ற எழுத்தாளர் Snoopy என்ற ஒரு நாய் வளர்த்து வந்தார். அது விநோதமான குணங்கள் சில உடையது. அதற்குச் சிலரைப் பிடிக்கும்- வேறு சிலரைக் கண்டால் பிடிக்காது. ‘லுஸி’ என்கிற பெண்ணைப் பிடிக்குமாம். ”எவ்வளவு பிடிக்கும்?” என்று கேட்டால், வாலை விஸ் விஸ் என்று தீவிரமாக ஆட்டுமாம். ”என்னை எவ்வளவு பிடிக்கும்?” இப்போது வாலின் நுனியை மட்டும் ஆட்டுமாம்!

வேறொரு வகை ஹாஸ்யமும் இருக்கிறது. நன்கு யோசித்தால் புலப்படும். மூன்று வெவ்வேறு காட்சிகளைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள் – (1) யதார்த்தமான ஒரு நாடகம்  நடந்து கொண்டிருக்கிறது… திடீரென்று கதாநாயகனின் வேட்டி அவிழ்கிறது. (2) கல்லூரியில் வெகு சீரியஸாகப் புரொபஸர் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார் – அறைக்கு வெளியேயிருந்து நாய் ஒன்று எட்டிப் பார்க்கிறது. (டெஸ்ட் கிரிக்கெட்டில் பார்த்திருக்கக்கூடும். திடீரென்று மைதானத்தில் குறுக்கே நாய் ஓடும்) (3.) ஓர் அபாரமான கோரஸ் மியூசிக்… மிகப் பெரிய வயலினிஸ்ட் ஸிம்பனி ஆர்க்கெஸ்டிரா நிகழ்த்துகிறார்… ரசிகர்கள் கட்டுண்டு இருக்கிறார்கள். அப்போது வயலின் ஒன்று ஒருத்தரிடமிருந்து நழுவிக் கீழே விழுந்து விடுகிறது. (இத்தகைய காட்சி ஹாஸ்டல் சங்கீதக் கச்சேரியின்போது, கடம் தூக்கிப் போட்டு ‘ஆவர்த்தனம்’ செய்கையில் உடைந்ததைப் பார்த்ததுண்டு.)

மேலே சொன்ன மூன்றிலுமே, நமக்குத் திடீரென்று சிரிப்பு கொப்புளிக்கிறது – ஒரு விதக் குற்ற உணர்வையும் மீறி. மூன்று காட்சியிலுமே ஒரு ஒற்றுமையைக் காணலாம். ரொம்பத் தீவிரமான விஷயத்திலிருந்து, திடீரென்று மிக அற்பமான விஷயத்துக்கு ‘இடம் பெயர்தல்’ நிகழ்கிறது. ”Suddenly jerked into another plane.” ஓர் இறுக்கமான சூழ்நிலையிலிருந்து சட்டென்று விடுபடும்போது தன்னிச்சை¨யாகப் புன்னகை வருகிறது. உன்னதமான விஷயமும், அபத்தமான விஷயமும் முரண்படும்போது ஏற்படும் சிரிப்பு.

A GUIDE TO BORING என்ற புஸ்தகம் – ‘போர்’ அடிக்காத புஸ்தகமொன்று இருக்கிறது. ”என் மச்சினிக்கு 1950ல் கல்யாணம் ஆயிற்று” என்று ஆரம்பிக்கிறார். தொடர்ந்து ”இருக்காதே! 50லே நான் லண்டனில் இருந்தேனே? ஒரு வேளை 49லா?” – இதேபோல் சொல்லிக் கொண்டே போக வேண்டும். கேட்கிறவருக்கு பயங்கரமான அலுப்பு வரும் அளவுக்கு! அவர் கொட்டாவி விட்டபடி பறக்கிற ஈயன்றைக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பார். இப்படியே விஷயத்துக்கு வராமல் இழுப்பு இழுத்துக் கொண்டே போய் – கடைசியில் சாவதானமாக சமாசாரத்துக்கு வருகிற பாணியில் ஹாஸ்யம் கொண்டு வருவார்கள்.

பயிலரங்கத்தில் வந்த மாணவன் கொண்டு வந்த நகைச்சுவை இதற்கு ஒரு சரியான உதாரணம் –

”அந்த பைபிள்மீது சத்தியமாகச் சொல்லுகிறேன், எனக்குத் தெரியாது!”

”இப்படியே போங்க…. முதல் தெருவை விட்டுடுங்க… இரண்டாவது தெருவை விட்டுடுங்க… மூன்றாவதை விட்டுடுங்க. வலது பக்கம் திரும்புங்க… முதல் சந்தை விட்டுடுங்க… இரண்டாவதை விட்டுடுங்க… மூன்றாவதையும் விட்டுடுங்க… திரும்பினதும் ஒரு லைப்ரரி இருக்கிறது…. முதல் அறையை விட்டுடுங்க… இரண்டாவது அறையை விட்டுடுங்க… மூன்றாவதையும் விட்டுடுங்க… அப்புறம் ஒரு அலமாரி இருக்கும்… முதல் ஷெல்பை விட்டுடுங்க… இரண்டாவதை விட்டுடுங்க… மூன்றாவதை விட்டுடுங்க! நாலாவதில் ஒரு பைபிள் புஸ்தகம் இருக்கும்!

”அந்த பைபிள்மீது சத்தியமாகச் சொல்லுகிறேன். எனக்குத் தெரியாது!”

இது typical student humour. சற்று extreme form என்று வைத்துக் கொண்டாலும் இழுத்துக் கொண்டு போகிற விதத்தில், என்ன சொல்ல வருகிறார் என்ற எதிர்பார்ப்பில் சிரிப்பு வருகிறது.

வாழ்க்கையில் நேரிடையாக எத்தனையோ பார்க்கிறோம். குட்டிப் புகைப்படம் மாதிரி நிறைய விஷயங்கள் பதிகின்றன. ஒரு நாள் சாலையோடு போகிற போது, சைக்கிள் ரிக்ஷாவில் பள்ளி நாடக வேஷத்துடன் மூன்று குழந்தைகள் வருவதைப் பார்த்தேன். வேடம் கலையாமலே இருந்தது. மூன்று குழந்தைகளுக்குமே பாரதியார் வேஷம்!

வீட்டில் ஜன்னல் வழியே பார்த்தபோது, மிக மிகச் சின்ன கைக் குழந்தை… பிறந்து மூன்று நாள்தான் ஆகியிருக்கும்… தகப்பனார், உரக்கக் குழந்தையை ”Keep quiet” என்று அதட்டுவது காதில் விழுந்தது. அந்தக் குழந்தைக்கு அழுகையைத் தவிர வேறு எந்த பாஷையும் தெரியாது! அதை ஆங்கிலத்தில் அதட்டும் அப்பாவின் பிம்பம் மனத்தில் பதிகிறதல்லவா?

சினிமா உலகில் எனக்கு அனுபவமுண்டு. ஹீரோ தனியாக உட்கார்ந்து இருப்பார். ”ஜெயலலிதா கைது”, ”நரசிம்மராவ் ராஜினாமா” போன்ற எந்த முக்கிய செய்தியும் அவரைப் பாதிக்காது. தனி உலகில் உலவிக் கொண்டிருப்பார். அவர் ‘Mood’ மாறிவிடக்கூடாது என்பதில் பலர் ஜாக்கிரதையாயிருப்பார்கள்… மேலும் சினிமா உலகத்துக்கென்று சில தனிச் சொல்லடைவுகள்… ”ஜெய்ப்பூரில் கட்டாயம் ஒரு ஸீன் தேவை”, ”ரெண்டு கானாப் பாட்டு….. ஒன்று இன்டர்வெல்லுக்கு முன்னாடி… இன்னொன்று பின்னாடி”, ”சண்டை காட்சியில் அவசியம் மழை வேணும்!” – இப்படியாகப் பலவித ‘மூட’ நம்பிக்கைகளையும் கவனித்து இருக்கிறேன்… கதைகளில் பயன்படுத்தியும் இருக்கிறேன்.

இறுதியாக ஓரிரு சொந்த அனுபவங்கள். நான் ஒரு நாய் வளர்த்து வந்தேன். கால்நடை மருத்துவரிடம் அதைக் கூட்டிக்கொண்டு போக நேர்ந்தது. அப்போது அந்த டாக்டருக்கு ஒரு ‘போன்’ வந்தது… அந்த உரையாடல்…

”என்னுடைய நாய் பேனாவை விழுங்கிவிட்டது….”

”சரி… நான் அங்கே வரேன் கொஞ்ச நேரத்திலே.”

”அதுவரை என்ன பண்ணுவது?”

”பென்சிலால் எழுதிட்டிருங்க!”

ஆரம்பத்தில் சொன்ன மாதிரி, தனித்தனியே வாக்கியங்களைப் படிக்கும்போது ஹாஸ்யம் இல்லை. இணைத்துப் பார்க்கும்போது நகைச்சுவை ஏற்படுகிறது.

நகைச்சுவை எழுத விரும்புகிறவர்களுக்கு முத்தாய்ப்பாக ஐந்தே யோசனைகள் – 1. நிறையப் படியுங்கள். கல்கி, தேவன், எஸ்.வி.வி. ஆங்கிலத்தில் பி.ஜி. வுட் ஹவுஸ்  2. இயல்பாக, ஓரளவு மிகைப்படுத்தி எழுதுங்கள். ஆனால் மிகைப்படுத்தலைக் குறைக்க முயலுங்கள். 3. நேரில் பார்த்ததை – நீங்கள் கண்ட இடங்கள், ஊர்கள் – அதன் தன்மையைச் சொந்த அனுபவத்துடன் கலந்து எழுதுங்கள் 4. இங்கு நிலவுகின்ற கட்டுப்பாடுகள் மிக்க சுதந்திரத்துக்கு உட்பட்டு எழுதுங்கள்- 5. அடிமட்ட, தரம் குறைந்த நகைச்சுவையை அடியோடு தவிர்க்கப் பாருங்கள்.

உங்கள் முயற்சி வெல்க!

Categories: Kalki, Laugh, Smiles, Sujatha, Writers

அறுபது அமெரிக்க நாட்கள் (17)

February 27, 2008 Leave a comment

சுஜாதா
தமிழன் எக்ஸ்பிரஸ் டிசம்பர் 25-31, 96

அமெரிக்காவில் நிரந்தரமாக வாழச் செல்லும் மாமிகளுக்கும், மாமாக்களுக்கும் சில நல்வாக்குகள். உங்களுக்கு விசா கவலை இல்லை. மகனோ, மகளோ சிட்டிசனாக இருந்து உங்களை க்ரீன் கார்டுக்கு ஸ்பான்சர் செய்திருப்பார்கள். மனு செய்து, வரும் நேரத்தில் வரட்டும் என்று அதிகம் பதட்டமில்லாமல் காத்திருந்து, விசா வந்தபின் புறப்படுவீர்கள்.

முதலில் அந்த நாட்டுக்குப் போனதும் உங்கள் பிள்ளை/மருமகன் பல இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்வார். டிஸ்னி வோர்ல்ட், டிஸ்னிலாண்ட், நயாகரா, பிட்ஸ்பர்க், க்ராண்ட் கான்யன். அதெல்லாம் போய்த் தீர்ந்தபின், உங்களுக்கு அமெரிக்காவாக இருந்தாலும், இந்தியாவாக இருந்தாலும், வாழ்க்கை ஓரிரு அறைகளுக்குள் பழக வேண்டும்.

டி.வி. அறை, படுக்கை அறை எல்லாமே மர வீடுகளாதலால் ராத்திரி சில வினோத சப்தங்கள் கேட்கும். பயப்பட வேண்டாம். மரப்பலகைகள் சோம்பல் முறிக்கும் சப்தம்.

அமெரிக்காவில் டி.வி. பெரிசாக இருக்கும். தரைமட்டத்திலிருந்து பார்க்கலாம். எழுபது எண்பது சானல்கள் இருக்கும். பிடித்தமாக ஓரிரு நிகழ்ச்சிகள் இருக்கும். உங்கள் மனைவிக்கு ‘ப்ரைஸ் இஸ் ரைட்’; உங்களுக்கு ‘ஜெனரல் ஹாஸ்பிட்டல்’; இப்படி எதாவது பிடிக்கலாம். தினம் முழுவதும் பண்டங்களை விற்பனை செய்யும் க்யுவிசி சானல் பார்க்கலாம். பத்திரிகை நியுஸ¤ம் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கும். ‘ஹிந்து’ மாதிரி, ‘The Almighty alone is worthy of obeisance’ போன்ற பக்தி உபன்யாச சமாசாரங்கள் எல்லாம் தேதி போட்டு அந்த ஊர் பேப்பரில் வராது.

டி.வி.யில் ஒரு ஆண், ஒரு பெண்; ஒருத்தொருக்கொருத்தர் சகஜமாக பேசிக் கொண்டே ந்யூஸ் சொல்வார்கள். வானிலை இவர்களுக்கு ரொம்ப முக்கியம். போர்ட்டோரிக்காவில் புயல் வீசுமுன், அந்தப் புயலுக்கு பேர் வைத்து விடுவார்கள்.

காலையிலும், மாலையிலும் வாக் போகலாம். ஆனால், கொஞ்சம் எச்சரிக்கையாகச் செல்லுங்கள். அமெரிக்காவில் சாலையோரமாக யாருமே நடப்பதில்லை. கார்கள் எல்லாமே 60 மைலுக்கு மேல் ஓடுவதால் சாலைகளைக் குறுக்கிடுவதில் மிகுந்த கவனம் வேண்டும். எதற்கும் பைக்குள் அட்ரஸ் வைத்துக் கொள்வது நல்லது.

சில நகரங்களில் பைக்குள் பத்து டாலராவது வைத்திருப்பது நல்லது. யாராவது ‘மக்’ பண்ணும்போது, காசில்லையென்றால் மண்டையை உடைத்து விடுவார்கள்.

முதல் வருஷங்களில் தனியாகப் போவதை தவிர்க்கவும். போஸ்ட் ஆபீஸ், லைப்ரரி, பார்க் என்று வெளியே சென்றால், நன்றாகப் போர்த்திக் கொண்டு செல்லவும். திடீர் என்று குளிரும்; அல்லது மழை பெய்யும்.

அமெரிக்காவில் ஆரோக்யமாக இருப்பது சுலபம். உடம்புக்கு வந்துவிட்டால் டாக்டர்கள் தீட்டி விடுவார்கள். போன கையோடு இன்ஷ¥ர் செய்து கொள்வது நல்லது. டயபடிஸ், இருதயக் கோளாறு இருந்தால் ஆயிரம் கண்டிஷன் போடுவார்கள். இருந்தும் உங்கள் மகனை அல்லது மாப்பிள்ளையைப் பிடுங்கி எடுத்து இன்ஷ¥ர் செய்து கொள்வது நல்லது. இங்கே வியாதி வருவது மிகவும் பணச்செலவாகும் சங்கதி.

எல்லா இந்திய வீட்டிலும் வாஷிங் மெஷின், டிஷ் வாஷர், மைக்ரோவேவ், வாக்கும் க்ளீனர் நான்கும் கட்டாயமாக இருக்கும். அவைகளை இயக்குவது எப்படி என்பது தெரிந்தே ஆக வேண்டும். சமையலுக்கு சில வீட்டில் கேஸ் இருக்கும்; திறந்தாலே எரியும்.

நம் ஊர் காய்கறிகள் அனைத்தும் கிடைக்கும். அதுவும் சைனீஸ் ஸ்டோரில் முளைக்கீரை, மாகாளிக் கிழங்கு எதுவும் கிடைக்கும். சில வீட்டில் எலக்ட்ரிக் ரேஞ்; துணி துவைக்க கட்டி சோப்பு கிடைக்காது. சில நகரங்களில் துணியை வராந்தாவில் உலர்த்த முடியாது. அக்கம் பக்கத்தில் புகார் செய்வார்கள். அதேபோல், இஷ்டப்படி குப்பை போடவும் கூடாது. நினைத்த இடத்தில் நம்பர் ஒன் போக முடியாது. கிளம்பும்போது அதையெல்லாம் முடித்துக் கொண்டு போவது உத்தமம்.

ப்ளாஸ்டிக் தட்டுகளில் சாப்பிட்டுப் பழக வேண்டும். பீட்ஸா பிடித்தே ஆகவேண்டும். அதேபோல் மெக்ஸிக்கன் உணவுகளான பரீட்டோ, டோர்ட்டியோ; எட்டு நாள் ·ப்ரீஸரில் வைத்திருந்து, சுட வைத்து, ஆவி பறக்க இட்லி சாப்பிடவும் பழக வேண்டும்.

அமெரிக்க நகரங்களில் இந்திய கலாச்சார விஷயங்களுக்குப் பஞ்சமே இல்லை. நம் ஊர் அத்தனை சங்கீத வித்வான்களும், சிரிப்பு நாடகக் குழுக்களும், கைக்காசை செலவழித்தாவது அங்கு வந்து கச்சேரி பண்ணிவிட்டுப் போவார்கள்.

இந்த மாதிரி சங்கீத நாடக சந்தர்ப்பங்களில் நாற்பது மைல் தூரத்தில் கட்டப்பட்ட முருகன் – பிள்ளையார் – மீனாட்சி – சீனிவாசர் ஆம்னி பஸ் கோவிலில், அமெரிக்காவில் மற்ற கிழங்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு வரும். அவர்களுடன் பேசிப் பார்த்தால் அவர்கள் வாழ்க்கை அச்சு, உங்கள் வாழ்க்கை போலவே இருப்பதை அறிந்து திருப்திப் படலாம்.

‘பாப்’ சங்கீதம் உங்களுக்குப் பிடித்துப் போக சந்தர்ப்பம் இல்லை. வேணுமென்றால் கண்ட்ரி ம்யூசிக், ஜாஸ் போன்றவை கேட்டுப் பார்க்கலாம். ஞாயிற்றுக் கிழமை காலை வேளைகளில் அனைத்து டி.வி. சானல்களிலும் கிறித்துவ போதகர்கள் பேசுவார்கள். கேட்டுப் பார்க்கலாம். கடவுளைப் பற்றிய சில விஷயங்கள் நமக்கும் பொதுவாக இருக்கும்.

உங்களுக்குப் புத்தகம் படிக்க ஆவலிருந்தால் அமெரிக்கா சொர்க்க பூமி. சின்ன ஊரில் கூட அருமையான நூலகம் இருக்கும். பத்து புத்தகங்கள் தள்ளிக் கொண்டு வரலாம். அதேபோல், ‘பார்ன்ஸ் அண் நோபிள்’ போன்ற புத்தகக் கடைகளில் சந்தோஷமாக ஓசியில் படிக்க அனுமதிப்பார்கள். உட்கார நாற்காலி கூட எடுத்துப் போகலாம்.

அதில் என்ன சிக்கல் என்றால் அடுத்த ப்ளாக்குக் கூட கார் வேண்டும். உங்களைக் காரில் அழைத்துப் போக மகன், மருமக்களில் யாரையாவது நாட வேண்டி வரும். அவர்கள் எல்லாம் ரொம்ப பிசி.

(கட்டுரை வெட்டப்பட்டுள்ளது)

தனியாக இருக்கவும், அவ்வப்போது தனக்குள் பேசிக் கொள்ளவும் பழகி விட்டால், நமக்கு எந்தவித கலாசார சம்பந்தமும் இல்லாத டி.வி., பொது வாழ்வை, விளிம்பிலிருந்து வேடிக்கை பார்க்கவும் பழகி விட்டால் அமெரிக்கா உங்களுக்குப் பழகிவிடும்.

மற்றபடி பொது ஆரோக்கியம், நல்ல உணவு, வகை வகையாக ப்ரேக் ·பாஸ்ட் ஸீரியல்கள், ஐஸ்க்ரீம், பாதாம் போன்ற பலவகை பருப்புகள், கொறிப்பதற்கு எத்தனையோ வறுவல்கள், கொட்டைகள், உறுதியாக உழைக்கும் உடைகள், சுத்தமான காற்று, தண்ணீர், பால், தயிர், மோர் இவைகளின் உபயத்தில் நீண்ட நாள் வாழ்வீர்கள். ஐந்து நிமிஷத்துக்கு ஒருமுறை கொட்டாவி விட்டுக் கொண்டு.

(இளம்பெண்களுக்கான அறிவுரையுடன் இந்த கட்டுரைத் தொடரை முடிக்கிறார்; யாராவது இளம்பெண்ணுக்குத் தேவையென்றால் சொல்லவும். அதை, ஸ்பெஷல் தட்டச்சில் அனுப்புகிறேன் 🙂

Categories: America, Experiences, Sujatha, USA

A sociologist challenges prevailing theories of when, and why, people lash

February 25, 2008 1 comment

By CHRISTOPHER SHEA

From the issue dated
February 22, 2008 Violence, Up Close and Personal

Randall Collins, a sociologist at the University of Pennsylvania, thinks
human beings are bad at violence. Is the man mad? Any newspaper would seem
to falsify his claim, offering up a bestiary of child killers, cross-tribal
ethnic cleansers, and suicide bombers, not to mention military attacks
sanctioned by law but still brutally sanguinary.

Collins, author of the new book *Violence: A Micro-Sociological
Theory*(Princeton University Press), is not so naïve as to deny that
the globe is
drenched in blood. But he argues that to confront another human being and do
him harm is far more psychologically difficult than most social scientists
appreciate. “There is,” he writes, “a palpable barrier to getting into a
violent confrontation.” And the resulting anxiety makes people lash out
incompetently. Most people back down from fistfights after a bit of trash
talking. And in war, more soldiers cower than attack the enemy effectively.

To make his case that we have no talent for violence, Collins adduces
evidence ranging from the low casualty rates in most Greek and Roman battles
to photographs documenting how few people in “violent” crowds on the West
Bank are actually wreaking havoc. (Modern photojournalism has opened doors
for this subfield of sociology, he argues.) He also includes his own
voyeuristic accounts of confrontations on the streets of Philadelphia and
other American cities, which tend to confirm that most showdowns peter out
at the bluster stage.

In a discursive, 550-page book, Collins manages to fold into his theory such
topics as domestic violence, British sports hooliganism, and the history of
duels (a method of cabining violence to a scale where humans can stomach
it). Along the way, he rips into some prevailing sociological theories,
including the idea that much violence among disadvantaged groups amounts to
a form of political “resistance.” That theory, he suggests, has a “twisted
quality,” lauding thugs who are the violent exception and who prey mostly on
members of their own low socioeconomic groups.

He also has few kind words for the reigning evolutionary-psychological
interpretation of violence, which sees it as a holdover from a long
prehistory in which men competed ruthlessly for status and mates. Collins
does not reject biology but cites a different Darwinian drive: the human
desire to form social bonds. A visceral aversion to throwing a punch, even
if the recipient richly deserves it, he writes, “is the evolutionary price
we pay for civilization.”

The seed of the book, Collins says, lay in his 1975 book, *Conflict
Sociology,* which examined the competition among various economic, ethnic,
and cultural groups. “After having written that, I realized it was about
conflict, all right, but nobody ever did anything to each other,” he says.
“There was no real fighting in it.”

He’s remedied the omission — and then some. Now he is so immersed in real
violence that it will spill over into a sequel, which will encompass topics
given short shrift in *Violence: A Micro-Sociological Theory,* including
rape and decisions by states to go to war.

*Your central argument, that violence is hard for human beings, is very
counterintuitive. What is it that’s hard?*

My main source of evidence that violence is difficult rather than easy comes
from looking at situations where people actually confront each other, where
there’s some sort of anger or dispute where reasonably a fight might start.
The overwhelming pattern is that people in these cases are very tense, and
most of the time they back down. I’ve collected a large number of
photographs of people in violent situations. What you find is a very small
number of people in those photographs are the ones who are confronting
somebody. If they are, they, too, look quite tense. If you use a
psychological coding scheme for examining the emotions that are on people’s
faces, you will find that it ranges from tension to fear.

*You say that a lot of claims about violence that come out of social
science — for example, that people who have been abused tend to be violent,
that men tend to be disproportionately violent, or that alcohol fuels
violence — start from the premise that violence is pretty easy. Do you
disagree with those theories or just think they are missing a larger
picture?*

I don’t think that people so much thought that violence was easy but that
our theories haven’t really raised the point of how easy or difficult it is.
We sort of assume that if someone gets angry, or if they have a beef or
grievance, or they want to resist, or their honor has been offended — once
you get to that point then the violence will happen. Hardly anyone has
bothered to look at what happens in the situation when you actually confront
your enemy. So we have these various kinds of correlations of things in the
background. Yes, being male is more likely to [lead to] being violent than
being female. But you’re still getting well over 90 percent of the males who
aren’t doing anything. That’s not a very good predictor.

*A lot of people would say that nature is red in tooth and claw and all
that — that modern violence is a carry-over from the evolutionary past.
What’s wrong with that picture?*

If you look at the history of fighting, you find that primitive people are
actually not very good at fighting. We do have some anthropological films of
tribes in wars, and it looks almost like a dance routine. You’ll get 100 or
so men of the tribe shouting and chanting and waving their spears and bows
and arrows, and out of that group a few — six or eight — will run up toward
the front line. One or two will dash across the line, throw a spear, then
turn around and run and come back in. This may go on for a while until
someone gets a spear — usually in the back — when they run away. Then they
decide to stop.

*Early in the book you put a lot of weight on the finding of the military
historian S.L.A. Marshall that only something like 15 percent to 25 percent
of American infantrymen fired their weapons in combat. Have his figures held
up? And is that figure still true in current conflicts?*

There’s been controversy about that. At the time of the Second World War and
the Korean War, some officers, typically higher officers, said they didn’t
believe [that figure] — it was just an insult to the troops. Other officers
said they thought it was approximately right. It’s generally thought now
that Marshall was sort of giving a ballpark figure. Surveys from the Vietnam
War show generally much higher figures if you ask them whether they ever
fired their guns. If you ask them if they are doing a lot of firing, it
starts looking more like Marshall’s figures: Twenty to 25 percent are really
gung ho and do lot of firing, and most of the others fire some of the time,
but they aren’t very enthusiastic about it.

*You talk about panic firing during military combat, and firing among
troops. And in an analogy you draw, you also find a lot of panicked firing
and incompetent shooting among gang members, and only a few people taking
part.*

We’ve got sort of a sieve that goes down by two levels. The first level is
whether people are actually engaged in the violence, whether it’s shooting
guns or throwing punches. Then there’s the second level of how competent
they are at it: whether they actually hit what they intended, whether they
hit anything. … That’s true in the case of cops and robbers — both sides —
as well as in the Army. U.S. forces have been trained to try to overcome
this nonfiring problem [by doing] a huge amount of firing, and so it’s not
too surprising that in that situation bystanders get hit.

Many cases of police violence that look like serious atrocities —

*Like Rodney King.*

Yes, Rodney King, or the Amadou Diallo case — they look so shocking because
the violence seems like a huge overkill. But I think the mechanism that’s
operative there isn’t so much that they are motivated to try and severely
hurt or humiliate this person, but rather that they are caught up in this
pattern I call “forward panic” — similar to the panic of running away,
except it’s a panic running forward, or shooting at your enemy.

*That is a central concept in your book. Explain what you mean by forward
panic — and when it comes up.*

Forward panic is kind of a two- or three-step drama. Act I is a tense
confrontation: police chasing somebody at high speed in a car, or two groups
of soldiers who are in an intense standoff with neither side winning. Act II
is where one side suddenly becomes weak: The cops finally catch up to their
victim, or when, [in the case of] combat troops, someone’s side may fall
down or back themselves into a corner. And Act III turns out to be the
atrocity. It’s as if the tension that was built up in the first phase now
gets released into this sort of emotionally overwhelming attack on a weak
victim.

It’s actually fairly important for one’s safety in that kind of
confrontation to not necessarily be confident but to hold your ground. The
sudden appearance of being weak, like trying to run away and then falling
down — falling down is a really terrible thing to have happen if there’s a
small crowd of people chasing you because it triggers that kind of
forward-panic response.

*It’s a truism that movie violence is stylized. But you still say that if
most people saw real violence they would be surprised at either, one, how
boring it was or, two, how ugly it was.*

I think the first time wide numbers of the public actually saw real live
violence was the Rodney King videotape, which, you know, is very ugly. It
goes counter to what we think violence is.

*Because of the imbalance.*

That’s a really typical forward panic: a 100-mile-an-hour vehicle chase,
then you ended up with eight or nine squad cars. They had about 18 cops on
the scene. And as a matter of fact, the first arresting officer had been a
woman, and Rodney King was sort of insolent to her. The other cops were sort
of overloaded. They had all sorts of reasons to be steamed up, and in effect
they got caught up in this overkill, which is very typical of a forward
panic.

*How is it ugly in one-on-one situations?*

In one-to-one situations, it’s usually not ugly so much as it is boring.
There’s a really strong tendency for people to jaw at each other, and then
eventually the fight winds down because it becomes so repetitive. It’s not
difficult to keep fights from escalating as long as it’s one on one. All you
have to do is be really boring. They will keep on trying to escalate the
fight, but you just stay at the same level.

*Bore your opponent into submission. I think I could handle that.*

You can actually see in videotapes people say the same thing over and over
and over again, 10, 20 times. That’s actually quite distinctive of conflict
talk.

*What if people are violent and want to be violent, but they also don’t want
to be hurt, so they need to get themselves pumped up or otherwise push
themselves forward into violence? Couldn’t that be another explanation for
what you’ve observed?*

We can actually take a fair amount of pain if it’s not in a conflictual type
of situation. People in disasters tend to behave quite heroically; people in
medical situations who are under a lot of pain tend to behave surprisingly
well. Soldiers are put through painful body-stressing exercises. But the
same people seem to have trouble with the notion of actually hitting
somebody else in a combat situation or even in a fistfight. It looks as
though people have more trouble inflicting violence on other people than
taking it.

*Crucial to your theory is that it’s specifically the “face to faceness”
that causes the problem — and you have an evolutionary explanation for that.
*

The argument that I made in my book *Interaction Ritual Chains* is that
[during] face-to-face interaction, people tend to become emotionally
entrained in each other. That is, if the interaction is going well, people
will focus more and more on the common mood and the small gestures that they
make, the rhythm in which they talk. They will tend to become attuned to
each other. If you think about it from an evolutionary perspective, it’s not
too surprising that human beings have evolved to have this high degree of
susceptibility to each others’ nervous systems.

*So violence is the ultimate breakdown of the social solidarity that you are
trained or evolutionarily bred to desire.*

Yeah, so from that point of view evolutionary psychologists, in my opinion,
have picked on the wrong feature. The idea that we’re a bunch of solitary
individuals out there seeking to dominate others or to dominate the gene
pool I think misses the major feature of human beings, which is that we’re
evolved to be extremely sociable. If you put the two things together — this
high degree of sensitivity to other people and then a conflict situation —
you can find that the conflict is running right up against our hard-wiring.
So no wonder people are tense. Now does this mean that human beings don’t
have aggressiveness? Of course we do, but I think it’s a mistake to confound
aggression with violence. Looking at the facial expression of people in
violent situations again, it’s remarkable how little anger there is in those
situations. People seem to be angry more from a safe distance.

*So it’s the bloggers back home who are venting their spleen on the enemy,
but soldiers on the front line are tense and grudgingly respectful.*

That’s exactly right. You could say that we’re good at conflict, we’re even
good at violence — providing it can be done at a long distance. People don’t
have any difficulty dropping bombs from planes or shooting artillery over
the horizon. It’s when someone’s in a fight that we have trouble with it.

*Have you ever been in a fight?*

I have about 100 ethnographic cases that I use, and about 15 to 18 of those
are fights I have seen myself, including some where I was a participant.
Although I must say most of these are from my youthful days.

*Did you prove your own thesis that people are incompetent at fighting?*

Yeah, I think that’s probably true.

*Christopher Shea is a writer in Washington.*
——————————
http://chronicle.com
Section: The Chronicle Review
Volume 54, Issue 24, Page B15

——————————
Copyright (c) 2008 by The
Chronicle of Higher Education | Contact
us
User agreement | Privacy
policy | About The
Chronicle| Site
map | Help
Subscribe | Advertise
with us| Press
inquiries |
RSS| Today’s
most e-mailed
Home | Chronicle
Careers| The
Chronicle Review

Categories: Books, Chronicle, English

Obama

February 17, 2008 Leave a comment

Wisconsin

Categories: Uncategorized

ஜனநாயகக் கட்சி – என்ன நடக்கிறது?

February 11, 2008 Leave a comment
  • அரிசோனோ, கலிஃபோரினியா போன்ற இடங்களில் அதிகம் வாழும் லத்தினோ (ஸ்பானிய அல்லது போர்ச்சுகீசிய மொழி பேசும் மக்கள்; பெரும்பாலும் மத்திய/தென் அமெரிக்காவிலிருந்தோ மெக்சிகோவிலிருந்தோ குடியெர்ந்தவர்கள்) வாக்கு வங்கியைப் பெற காரணமாயிருந்ததாக டாயில் (Patti Solis Doyle) மாற்றப்பட்டிருக்கிறார்.
  • லத்தீனோக்கள் அதிகம் வாழும் டெக்சாஸில், தற்போதைய நிலையில் ஹில்லரி கிளின்டன் முன்னிலை வகித்தாலும், இந்த மாற்றம் சறுக்க வைக்கலாம்.
  • எனினும், ஆப்பிரிக்க – அமெரிக்கரை, தலைமைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்ததன் மூலம் ஒபாமாவின் கறுப்பின வாக்குகளை சிதறடிக்க முடியும்.
  • மனைவி மிஷேல் வேண்டுகோளுக்கு செவிமடுத்த பராக் ஒபாமா, தன்னுடைய புகை பிடிக்கும் பழக்கத்தை நிறுத்த முயன்று கொண்டிருக்கிறார்.
  • ஜான் எட்வர்ட்ஸின் ஆதரவைப் பெற ஜனநாயகக் கட்சி வேட்பாளர்கள் இருவரும் பெரும் முயற்சி எடுத்து வருகிறார்கள். கடந்த வியாழன் அன்று ஹில்லரி சந்தித்திருந்தார்; இன்று ஒபாமாவின் மண்டகப்படி.
  • நாளைய ப்ரைமரிக்குப் பிறகு க்ளின்டனின் பிரதிநிதிகள் எண்ணிக்கையை ஒபாமா எட்டிப்பிடித்து விடுவார் என்கிறார்கள்; எனினும், மார்ச் மாசத்தில் நடக்கும் டெக்சாஸ், ஒஹாயோ மாகாணங்களில் தற்போதைக்கு ஹில்லரி பெரும் வாக்கு வித்தியாசத்தில் வெல்லலாம் என்று கணித்திருக்கிறார்கள்.
  • குடியரசுக் கட்சியைப் போலவே ஜனநாயகக் கட்சியும், விகிதாச்சார பிரதிநித்துவ கணக்கெல்லாம் போட்டு சமநீதி வழங்காமல், வெற்றி பெற்றவருக்கே அனைத்து பிரதிநிதிகளையும் வழங்கி வந்திருந்தது. 1988 -ல் நடந்த ஜெஸ்ஸி ஜாக்ஸன் x மைக்கேல் டுகாகீஸ் போட்டிக்கு பிறகே இந்த முறை, தற்போதுள்ள நடைமுறைக்கு மாறியிருக்கிறது.
  • எம்.எல்.ஏ/எம்.பி. போன்று மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள், கட்சி பெருசுகள் நிறைந்த பெரிய பிரதிநிதிகள் என்றழைக்கப்படும் சூப்பர் டெலகேட்ஸ் கையில்தான் இப்போதைக்கு ஜனநாயகக் கட்சியின் தேர்தல் முடிவுகள் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
  • பெரிய பிரதிநிதிகளைக் கவர்வதிற்கான போட்டியில் ‘யார் மெக்கெயினுக்கு சரியான போட்டி’ என்று நிரூபிப்பதில் இரு வேட்பாளர்களும் கவனம் செலுத்துகிறார்கள். ‘நான் இதுவரை சந்தித்த அளவு அவதூறுகளை ஒபாமா அனுபவித்ததில்லை’ என்று ஹில்லாரியும்; ‘என் அளவுக்கு பணந்திரட்டும் சக்தியும், தெற்கு மாகாணங்களில் புதிய வாக்குகளையும் சேகரித்து வெல்லக்கூடியவர் எவருமில்லை’ என்று ஒபாமாவும் கட்சிப் பெரியவர்களிடம் நல்ல பெயர் எடுக்க முயல்கிறார்கள்.
  • கொசுறு: முன்னாள் ஜனாதிபதிகளான பில் கிளின்டனையும் ஜிம்மி கார்டரையும், சிறந்த ‘பேசும் புத்தகத்திற்கான’ க்ராமிப் போட்டியில் ஒபாமா வென்று, முதல் பரிசைப் பெற்றுள்ளார்.

சற்றுமுன்: அமெரிக்க ஜனாதிபதி தேர்தல் களம் – இதுவரை: செய்தித் தொகுப்பு

February 2, 2008 Leave a comment

அமெரிக்காவில் உள்ள ஜனநாயக, குடியரசு கட்சிகள் சார்பில் அதிபர் தேர்தலுக்கு தேர்வாகும் வேட்பாளர்கள், வரும் நவம்பர் 4ம் தேதி நடைபெறு அதிபர் தேர்தலில் போட்டியிட உள்ளனர்.

இதுவரை நடந்த நிகழ்வுகள், முன்னேறியுள்ளவர்கள், இன்றைய நிலை மற்றும் ஆதரவளிப்போரின் தொகுப்பு:

Associated Press -  - washingtonpost.com

ஜனநாயக கட்சி சார்பில் ஹில்லரி க்ளிண்டன் முன்னிலையில் இருக்கிறார். இவர் நியு ஹாம்ஷைர், நெவாடா மற்றும் ஃப்ளோரிடாவை வென்றிருக்கிறார். முன்னாள் ஜனாதிபதியான பில் க்ளின்டனை கணவராகப் பெற்றிருப்பது சில தேர்தல் பிரசாரங்களில் ஆதாரமாகவும், சிற்சில இடங்களில் சறுக்கலாகவும் இருக்கிறது.

பெஃப்ரவரி ஐந்தாம் தேதி நடக்கும் தேர்தலில் குறைந்தது 11 மாகாணங்களை ஹில்லாரி வெல்லும் வாய்ப்பில் உள்ளதாக கணிக்கப்படுகிறது. அவை: அரிசோனா, அர்கன்ஸாஸ், கலிஃபோர்னியா, டெலாவேர், மாஸாசூஸ்டஸ், மிஸ்ஸௌரி, நியூ ஜெர்சி, நியு யார்க், ஓக்லஹொமா,டென்னிஸீ மற்றும் யூடா.

ஜனநாயக கட்சி சார்பில் ஜனாதிபதியாகப் போட்டியிடுவதற்கு கிட்டத்தட்ட சரிசமமாகப் பொட்டியிடும் பராக் ஒபாமா, முதன் முதலாக நடந்த ஐயோவாவை வென்று சிறப்பாக துவக்கினார். தன்னுடைய நேர்மறையான பேச்சுகளினாலும், திறனான செயல்பாடுகளினாலும் ஹில்லாரி மற்றும் பில் க்ளின்டனின் பிரச்சாரத்துக்கும் பணபலத்துக்கும் சரிசமமாக ஈடுகொடுத்து, நியு ஹாம்ஷைரிலும் நெவாடாவிலும் மிகச்சிறிய வித்தியாசத்தில் இரண்டாம் இடத்தைப் பெற்றார்.

ஆப்பிரிக்க – அமெரிக்கர்களைப் பெருமளவில் கவர்ந்து தெற்கு கரோலினாவில் மாபெரும் வெற்றியைப் பெற்றதைத் தொடர்ந்தும் மாஸசூஸெட்ஸ் ஆளுநர் தெவால் பாட்ரிக் மற்றும் செனேட்டர் கென்னடி, முன்னாள் ஜனாதிபதி வேட்பாளர் கெர்ரி ஆகியோரின் ஆதரவைப் பெற்றும் தொடர்ந்து போட்டியில் ஹில்லாரிக்கு ஈடு கொடுத்து முன்னேறி வருகிறார்.

அலபாமா, கனெக்டிகட், ஜியார்ஜியா மற்றும் இல்லினாய் மாகாணங்களில் இவருக்கு வெற்றி வாய்ப்பு பிரகாசமாக இருக்கிறது. எனினும், அது தவிர பெஃப்ரவரி ஐந்தாம் தேதி நடக்கும் கலிபோர்னியா, மாஸசூஸெட்ஸ், டென்னிஸி போன்ற இடங்களில் ஏதாவது ஒன்றையாவது ஹில்லரியிடமிருந்து தட்டிப்பறித்தால் வேட்பாளருக்கான வேட்டையில் வெற்றியடையலாம் என்று கருதப்படுகிறார்.

ப்ளோரிடாவின் வெற்றியைத் தொடர்ந்து குடியரசு கட்சி சார்பில் ஜான் மெக்கெயின் முன்னிலை வகிக்கிறார். அவரின் சொந்த இடமான அரிசோனா தவிர வட கிழக்கு மாகாணங்கள் அனைத்திலும் எளிதில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார்.

பல இடங்களை சொந்த இடமாக சொல்லும் மிட் ராம்னிக்கு யூடாவையும் மாஸசூஸ்ட்ஸையும் எளிதில் கைவசப்படுத்திக் கொள்வார் என்று கணிக்கிறார்கள்.

கிறித்துவத்தின் மேல் தீவிர பற்றுடைய தெற்கு அமெரிக்க மாகாணங்களை மைக் ஹக்கபீ வெற்றி பெறுவார் என்கிறார்கள்.

கலிஃபோரினியாவில் வெல்பவரே குடியரசு கட்சிகள் சார்பில் வேட்பாளராகும் வாய்ப்பு பிரகாசமாக இருக்கிறது. இந்நிலையில் அந்த மாகானத்தின் கவர்னர் ஆர்னால்ட் ஷ்வாஸ்நேகரின் பரிந்துரை செனேட்டர் ஜான் மெக்கெயினுக்கு கிடைத்துள்ளது அவரின் கரத்தை வலுப்படுத்தியுள்ளது.

Getty Images - CNN

தொடர்புள்ள வலையகங்கள்:

1. BBC NEWS | Special Reports | Vote USA 2008

2. Election Guide 2008 – Presidential Election – Politics

3. NPR: Election 2008

4. Election Center 2008 – Election & Politics News from CNN.com

5. Elections – washingtonpost.com

Categories: America, Elections, Polls, USA