Archive

Archive for January 20, 2009

விமர்சனம்

January 20, 2009 Leave a comment

நிழல்கள்: விண்வெளியில் ஒரு வெற்றிலைத் தாத்தா (நாள் 4)

நெ.40 ரெட்டைத் தெரு புத்தகத்தை ஜே.எஸ். ராகவன் வெளியிட ஸ்ரீகாந்த் பெற்றுக்கொண்டார்

இரா. முருகன் எழுதிய நெ.40 ரெட்டைத் தெரு புத்தகத்தை வெளியிட்டு ஜே.எஸ். ராகவன் பேசினார்.

தொடர்ந்து ந்கைச்சுவையாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த ஜே.எஸ்.ராகவன், புத்தகத்தில் இருந்து எந்தவொரு கேரக்டர் பற்றியும் தான் விளக்கப்போவதில்லை என்றும், அது தன் வாழ்க்கையில் எப்படி தன்னை பாதித்தது என்பதை முன்வைத்து, தன் வாழ்க்கையில் உள்ள கேரக்டர்கள் பற்றி மட்டுமே பேசப்போவதாக நான்கைந்து முறை சொன்னார். இரா. முருகனின் எழுத்து சுயிங்கம் அல்ல, பாதாம் அல்வா என்றெல்லாம் குறிப்பிட்டார். சும்மா இரா முருகன் என்பதுதான் இரா முருகனின் சுருக்கம் என்று சொல்லி பட்டிமன்ற நினைவுகளை மீட்டினார்.

அவர் பேசப் பேச நிறைய நல்ல உள்ளம் கொண்ட மனிதர்கள் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். பெரிய பட்டை அடித்துக்கொண்டு தனது நிறத்தை இன்னும் அதிகமாக எடுத்துக்காட்டிய ராம்கியும் அப்போது ஏன் சிரித்தார் என்பது புரியாத புதிர். ஜே.எஸ். ராகவன் புத்தகத்தைப் பற்றிக் கொஞ்சமும், தன் வாழ்க்கையில் அது எப்படி நினைவுகளைக் கிளறுகிறது என்பது பற்றி நிறையவும் பேசினார்.

இன்னும் ஒரு நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இவர் பேசியிருந்தால், அது வரலாற்றின் முக்கியமான பதிவுகளில் ஒன்றாக இருந்திருக்கும். மயிலாப்பூர் டைமிஸில் தொடர்ந்து 7 வருடங்கள் எழுதுவதாகக் குறிப்பிட்டபோது, அவரது வாசகர்களை நினைத்துப் பெருமையாக இருந்தது.

சும்மா இரா முருகனின் நாஸ்டால்ஜியா நினைவுகளின் தொகுப்பு எந்த ஊரை மையமாகக் கொண்டது என்கிற விவரிப்பு இல்லை, அது சிவகங்கையாக இருக்கலாம் என்றார் ஜே.எஸ். ராகவன். ஆர்.கே. நாராயண் மால்குடி (மல்லேஸ்வரம் மற்றும் லால்குடியின் இணைப்பு) என்ற ஒரு கற்பனையூரை உருவாக்கியதுபோல, இரா. முருகனும் ஓர் ஊரை நம் கண்முன் கொண்டுவந்துவிட்டதாகக் குறிப்பிட்டார்.

முன்னுரையில் கிரேஸி மோகன், ‘சுஜாதாவின் ஆவி கூடுவிட்டுக் கூடு பாய்ந்து இரா. முருகனுக்குள் வந்துவிட்டது’ என்று எழுதியிருப்பதைத் தன்னால் ஏற்கமுடியாது என்றும், ஒவ்வொருவருக்கும் ஓர் எழுத்துப் பாணி உண்டென்றும், அது இரா. முருகனுக்கும் உள்ளது என்றும் குறிப்பிட்டு இரா. முருகனை வாழ்த்தினார்.

இரா. முருகன், தான் என்னதான் தமிழில் எழுதினாலும் கல்கி உள்ளிட்ட இதழ்களில் அதை ஆங்கிலத்திலேயே எழுதுவதாகவும், காரணமாக மக்களுக்குப் புரியாது என்று சொல்வதாகவும் குறிப்பிட்டார். சுஜாதா எழுதும்போது ஆரம்பத்தில் ஒரு தமிழ் வார்த்தையைக் குறிப்பிட்டு அதற்கான ஆங்கில வார்த்தையை அதனருகில் அடைப்புக்குறிக்குள் குறிப்பிட்டுவிட்டு, அக்கட்டுரை முழுக்கத் தமிழிலேயே பயன்படுத்துவார் என்று சிலாகித்தார். ‘நீங்களும் ஏன் அதைச் செய்யக்கூடாது’ என்று நான் கேட்டதற்கு, கல்கி அதை அனுமதிப்பதில்லை என்றார்.

நாவல், கட்டுரை, அறிவியல் கட்டுரை என்று 3 தளங்கில் எழுதும்போது, ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று எப்படி மாறமுடிகிறது என்று பாரா இரா. முருகனைக் கேட்டார். தன்னுடைய நான்காவது தளமாக திரைக்கதை எழுதுவதைக் குறிப்பிட்டுவிட்டு, ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு மாறுவதில் சிக்கல் இல்லை என்றும், ஒன்று எழுதி போரடிக்கத் தொடங்கும்போது அடுத்த வகையை எழுதத் தொடங்குவதாக இரா. முருகன் பதில் சொன்னார். தன்னால் அது இயலவில்லை என்று பாரா குறிப்பிட்டார்.

தமிழில் அறிவியல் புனைகதைகள் பற்றிய கேள்விக்கு, அது தமிழில் தோற்றுவிட்டது என்று ராமதுரை குறிப்பிட, இரா. முருகன் அது தற்போது கொஞ்சம் வேரூன்றி வருகிறது என்று குறிப்பிட்டு, மரத்தடி யாஹூ குழுமம் நடத்திய அறிவியல் புனைகதை போட்டியில் வந்த அறிவியல் புனைகதைகளை சிலாகித்து, அதில் முக்கியமாக சேவியரின் ஏலி ஏலி கதையைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்.

மர்மயோகி வருமா வராதா என்று நாயகன் பாணியில் மிரட்டலான கேள்வியைக் கேட்டு இரா. முருகனை பாரா மிரட்டினார். ‘மருதநாயம்தானே’ என்று தொடங்கிய இரா. முருகன் பின்பு மர்ம யோகி என்று மாற்றிக்கொண்டார். மருத நாயகம்தான் மர்மயோகியா என்கிற சந்தேகம் இனி யாருக்கும் இருக்காது என்று நம்பலாம்.

இரா. முருகனிடம் இன்னும் சில கேள்விகள் கேட்க நினைத்திருந்தேன். நேரமாகிவிட்டதால் கேட்கமுடியாமல் போய்விட்டது. நாவலுக்கும் தொடர்கதைக்குமுள்ள வித்தியாசங்கள் (மூன்றுவிரல், விஸ்வரூபம், அரசூர் வம்சம் இவை மூன்றுமே தொடர் வடிவில் வந்தவை), ஆரம்பகாலத்தில் உள்ள எழுத்துக்கும் தற்போதுள்ள எழுத்துக்குமான வித்தியாசங்கள் பற்றிக் கேட்க நினைத்திருந்தேன்.

வார்த்தை இதழில் வந்த கட்டுரைகள், நெ.40 ரெட்டைத் தெருவில் உள்ள கட்டுரைகள் உட்பட, இரா. முருகனின் எழுத்தில் இருந்த ஒரு சீரியஸ் தன்மை மெல்ல குறைகிறது என்பது என் அனுமானம். முக்கியமாக, ஒரு கட்டுரையின் ஒட்டுமொத்த வெளிப்பாடு என்பதை அவர் விரைவில் இழக்கிறார் என்பது என் கணிப்பு.

வாராவாரம் எழுதுவதால் நேரும் பிரச்சினையாக இருக்கலாம். அவரது நகைச்சுவை என்பது கிரேஸி, ஜே.எஸ்.ராகவன் போன்றவர்களின் வெகுஜ ரசனைக்குரியதாகவும் இல்லை, சீரிய தளத்தில் எழுதப்படும் ஆழமானதாகவும் இல்லை, இரண்டுக்கும் இடையில் தத்தளிக்கிறது என்பது என் கருத்து. இதை முதலில் அவர் தாண்டவேண்டும் அல்லது கைவிடவேண்டும் என்பது என் வேண்டுகோள்.

குட்டப்பன் கார்னர் ஷோப் கட்டுரைகளில் ஒன்றில்கூட இரா. முருகனின் முத்திரை இல்லை என்பது ஒரு வருத்தமான விஷயம். குட்டப்பன் கார்னர் ஷோப் என்பது பெயராகிவிட்டால், ராஜம் கிருஷ்ணன் குறித்த கட்டுரையில் குட்டப்பனைக் காணவில்லை என்றால், அந்தப் பெயரின் பொருள்தான் என்ன?

இது ஒரு மிகச்சிறிய கேள்வி மட்டுமே.

ஜே.எஸ்.ராகவனும் கிரேஸி மோகனும் தேடும் வெளியில் இரா. முருகன் இல்லை. அவரது இடம் இன்னும் மேலானது என்பதை யார் அறிந்திருக்கிறார்களோ இல்லையோ, இரா.முருகன் நிச்சயம் அறிவார். அந்த இடத்திலேயே அவர் இருந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதுதான் இரா.முருகனின் தேவை. இதற்கான இடத்தை இதழ்கள் தர மறுத்தால், அவர் அதை தன் வலைத்தளத்திலாவது நிறுவவேண்டும்.


eramurukan … « Tamil Twits


ivansivan … « Tamil Twits


Business Ethics

I recently came across a blog posting by a staffer of my publisher which was hyperlinked to my publisher’s own blog. This linked entry abounds in absurdities about my writing and the interesting thing to note here is that the staffer-blogger chose to go on merrily training his guns at me a day after my book release.

My contention is only this:

1)A publisher who has opted for a corporate model for publishing should follow it to the ‘t’. Unfortunately such a model (like anything corporate) does not allow for much democracy in the way of functioning, especially when there is a possibility for arising of a conflict of interest. If instead of a regular corporate model they choose to adopt a blend of corporate governance / operational and little magazine models, well, the whole initiative will fall between two stools.

2)In a corporate environ, everyone from the CEO onwards is expected to follow an established code of conduct so that the overall business interest is never lost sight of or due to willful or inadvertent action / inaction of the employees, especially those who play sales and marketing roles, anything detrimental to it does not happen.

3)A marketing employee can have his or her own opinion about anything under the sky and has the freedom of expression to voice these any time. But when it comes to the product or service he markets, such an opinion should be expressed with utmost discretion. You can not be a sales rep of UniLever and approach a prospect with a business proposal – ‘ If you order 10 crates of Surf Excel, I’ll get you 3% dealer discount and 2 month credit. Surf is a brand name with tremendous market potential. Of course, in my personal opinion it is a piece of grainy blue shit’. You simply lose credibility! Not only the sales rep but the organization he represents as well.

4)The publisher’s blog is freely used by the corporation which he leads for book intro and promos as well as for providing coverage of the book release events – those published by the corporate. As such the publisher’s blog assumes an official status as their web site. The publisher more than anyone else in his organization is bound by the code of contact which underlay sound business ethics. By his providing the hyperlink to his employee’s blog criticizing the author illogically, he has extended the official status to the linked blog too. And all this happens without even the customary disclaimer – ‘ the opinions expressed are not necessarily that of the organization’

5) Had the blogger raised these issues in person when I was addressing the book release gathering (still better had he had these voiced through someone else), I would have provided an appropriate response.

6)I am vastly amused by his criticism that I do not write ‘serious humor’ nowadays. I am plain stupid to understand what he really means by that. What is serious humor – is it something like democratic socialism or fried ice cream which are plain oxymoron but somehow exist somewhere as freak entities?

7)I never said my book 40, Rettai Theru belongs to the genre humor. It is a humble attempt at bio-fiction more in the nature of VK Madhavan Kutty’s ‘Ormakalude virunnu’ and humor may be just one of the traits running through the narrative.

8)Equally amusing is his observation about my column in Vaarthai – ‘Kuttappan Corner shop’ that the ‘title and contents do not go together.’ It is an author’s prerogative to title his own column the way he wants and decide upon what is to be presented under the title. No one asked me when my earlier book Raayar Kapi Klub was published as to why a book with a title ‘coffee club’ does not include even a single recipe for brewing filter coffee or preparing masala dosa. Like Coffee Club, corner tea shop is a typical Malayali ‘invention’ all sections of the society patronize and regularly visit to have their tea, parippu vada and discuss politics, art, literature and what not. Kuttappan has this corner shop ambience, the regular readers might have observed.

9)I spoke to my publisher two weeks ago at length on this and was assured that the needful would be done. But nothing happened after that. As an author who brings in the intellectual capital to go along with the corporate’s financial investment, am I not a stakeholder equally sharing their business interest?

It is all just unethical.


மைக் டெஸ்டிங் ஒன், டூ, த்ரீ
Kungumam column – அற்ப விஷயம் 23

இரா.முருகன்

கூட்டம் நடத்துவது என்ன மாதிரியான சங்கதி என்று இன்னும் சரியாகப் புலப்படவில்லை. அரசியல் கூட்டங்களைப் பற்றிய அங்கலாய்ப்பு இல்லை இது. அரசியல் போக, வேறே இலக்கியம், கலை, நற்பணி மன்றம் தொடங்கி, வைதேகி ப்ளாட்ஸ் கட்டிடக் குடித்தனக்காரர்கள் சங்கக் கூட்டம் வரையான பல தரப்பட்ட இனங்கள் இந்தப் பட்டியலில் இடம் பெறும். கூட்டங்கள் நடக்க என்ன காரணம்?

இம்மாதிரியான யோசனைகள் பெரும்பாலும் ஞாயிற்றுக்கிழமை அல்லது பொது விடுமுறை தினத்தில் உருவாகும். மதியம் வீட்டில் வைத்த வெங்காய சாம்பாரையும் உருளைக்கிழங்கு ரோஸ்டையும் ஒரு பிடி பிடித்துவிட்டு தூக்கத்துக்கும் முழிப்புக்கும் நடுவே இன்பமாக அல்லாடிக் கொண்டிருக்கிற நேரத்தில் யார் மனதிலாவது கூட்டத்துக்கான பொறி தட்டும். அப்போது, உடனடியாக மல்லாந்தோ குப்புறப் படுத்தோ தூங்கி மாலையில் காப்பி சாப்பிட எழுந்திருப்பது நலம். பொறியை வளர்த்து, நேரில், தொலைபேசியில் ஏழெட்டுப் பேரைத் தொடர்பு கொண்டு, மேற்கொண்டு நடக்க வேண்டிய வேலைகளுக்காகத் திட்டம் போடத் தொடங்குவது தொல்லைகளில் தொடக்கம். குறிப்பாக, சிலபல மற்றவர்களுக்கு.

கூட்டம் நடத்த நாள், இடம் பார்ப்பது முதல் வேலை. ஆடி, மார்கழி போன்ற மாதங்கள் சிறப்பானவை. கல்யாண சீசன் முடிந்து டல் அடித்துக் கிடக்கும் திருமண மண்டபங்கள் குறைந்த வாடகைக்குப் படிந்து வரும். அங்கே இருபது ட்யூப் லைட்டில் இரண்டாவது எரிந்தால் உங்கள் அதிர்ஷ்டம். இல்லாவிட்டால் கிட்டத்தட்ட இருட்டில் கூட்டம் நடத்தப்படும். இலக்கியக் கூட்டம் என்றால் இது வசதி. விவாதம் முற்றிக் கைகலப்பு ஏற்பட்டால் உள்குத்து விடச் சாலச் சிறந்தது.

கூட்டத்துக்கு ஒலிபெருக்கி வசதி வேண்டுமா என்று அடுத்து தீர்மானிக்க வேண்டும். இருபது பேருக்குக் குறைவாக ஆள் போக்குவரத்து உள்ள கூட்டத்துக்கு மைக் நிச்சயம் தேவை. வெளியிலே சத்தம் கேட்டால் இன்னும் நாலைந்து பேர் உள்ளே வந்து ஜோதியில் கலக்க இது வழிசெய்யும். மேலும், சில பேச்சாளர்களுக்கு தங்களுக்கு முன்னால் மைக்கையோ மைக்கண் சுந்தரிப் பெண்குட்டிகளையோ பார்த்தால்தான் பேச வாய் திறக்கும். அதிலும் மைக் மூலம் ஒலிபரப்பாகிற தன் குரலைத் தானே கேட்பதில் இருக்கும் போதை தனியானது.

அடுத்து முடிவு செய்யப்பட வேண்டியது, வந்தவர்களின் செவிக்கு மட்டும் ஈந்து அனுப்பிவிடலாமா அல்லது வயிற்றுக்கும் கொஞ்சம் தரலாமா என்பது. தட்டில் வைத்து எடுத்து வந்து கொறிக்க நீட்டப்படும் சிறு தீனி உகந்தது. எனினும், பொரிவிளங்காய் உருண்டை போன்ற அபாயகரமான பொருட்கள் கட்டாயம் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். வந்தவர்களின் பல், ஆவேசமான பேச்சாளர்களின் தலை இன்னபிற உறுப்புகளுக்கு ஊறு விளைவிக்க வல்லவை இவை. ஏழெட்டு இழை காராசேவு, உதிர்ந்த பக்கோடா போன்றவையும், நாலு ஸ்பூன் கொள்ளளவு உள்ள காகித கோப்பையில் ஆறி அவலாகிப்போன காப்பியும் வழங்குவதே உத்தமம்.

ஒரு தினப் பத்திரிகையிலாவது சகலபாடி, கூடப் படித்த சகபாடி இப்படித் தொடர்பு இருப்பது நல்லது. கூட்டம் பற்றி காசு செலவழித்து விளம்பரம் செய்வதென்றால் இதெல்லாம் வேண்டாம்தான். ஆனால், இலவசமாக ‘இன்றைய நிகழ்ச்சிகள்’ பத்தியில் ஒரு வரி ரெண்டு வரி செய்தி வர இதில் வாய்ப்பு உண்டு. அலைபேசியில் எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்பினால் அன்பர்கள் சிலரையாவது பிடித்துப் போட முடியும். ஈமெயில் அனுப்பி இன்னும் கொஞ்சம் கும்பல் வரவழைக்கலாம்.

இத்தனை முக்கியமான ஏற்பாடுகள் செய்த பிறகு இதர இனங்களில் கவனம் செலுத்த நேரம் கிடைக்கும். எந்த விஷயமாக கூட்டம் நடத்துவது என்பது இதில் ஒன்று. கூட்டம் முடிந்த பிறகு போலீஸ் வீட்டுக் கதவைத் தட்டி விசாரிக்காத, வீட்டுக்காரி வாசலில் நிற்க வைத்தே அதை விடக் கொடூரமாக மிரட்டித் தகவல் பிடுங்காத எந்தப் பொருள் பற்றியும் கூட்டம் நடத்தலாம். கேட்க நாலு பேராவது உலகத்தில் உண்டு. அதில் ரெண்டு பேருக்கு நிச்சயம் காராசேவு பிடிக்கும்.

இண்டர்நெட் வந்தபிறகு கூட்டங்கள் களைகட்ட ஆரம்பித்திருக்கின்றன. முக்கியமாகப் புத்தக வெளியீட்டு விழாக் கூட்டங்கள். சேப்பாக்கம் கிரிக்கெட் மைதானத்தில் நடத்தினாலும் இம்மாதிரி கூட்டங்களுக்கு முப்பத்தேழு பேருக்கு மேல் வந்ததாகச் சரித்திரம் இல்லை என்பதால் பதிப்பாளர்கள் இணையத்தில் அழைப்பு விடுத்து, மொபைலில் குறுஞ்செய்தி அனுப்பி அவரவர் ஆபீஸ் மொட்டை மாடியில் கூட்டத்தைக் கூட்டி விடலாம். மைக், காராசேவு. வெளியிடல். பெறுதல். பேச்சு. கலந்துரையாடல். அதையெல்லாம் ஒலிப்பதிவு செய்து இணையத்தில் வலையேற்றி விட்டால் தமிழ் கூறும் நல்லுலகமே கேட்க வாய்ப்பு உண்டு. புத்தகம் வாங்கவும் கூடும். தேடி வந்த கௌரவத்தில் அசட்டு எழுத்தாளன் மதிமயங்கி இருக்கும்போது அதே இணையத்தில் வைத்து அவன் டிரவுசரைக் கிழிக்கவும் சம்பளம் கொடுத்து ஆட்களை நியமித்துப் பதிப்பகங்கள் இந்த தமாஷ் நாடகத்தை இன்னும் சுவையாக்கலாம். ஆக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.


Idly Vadai

‘மாரல் ஆப் தி ஸ்டோரி: எழுத்தாளர்கள் கூட ஸ்கூல் புள்ளைங்க கணக்கா இன்னும் டிரவுசர் போடும் லெவலையே இருக்காங்க.’


ajinomoto … « Tamil Twits

Categories: Authors, Books