Archive

Posts Tagged ‘ஷோபாசக்தி’

ஷோபாசக்தியின் ‘கொரில்லா’

August 27, 2009 1 comment

1. கொரில்லாவை முன் வைத்துச் சில …. ப.வி.ஸ்ரீரங்கன்

2. ஷோபா சக்தியின் கொரில்லா-சில குறிப்புகள் :: பிரம்மராஜன்

குமுதம் தீராநதி நேர்காணல்

தீராநதி: ‘கொரில்லா’ நாவல் உங்கள் சொந்தக் கதையா?

ஷோபாசக்தி: கொரில்லா என்னுடைய சொந்தக் கதை மட்டுமல்ல. நான் சந்தித்த பிரச்னைகள், பார்த்து, கேட்ட பிரச்னைகள் எல்லாவற்றையும் ஒரே அலைவரிசையில் ‘கொரில்லா’வில் நிரல் படுத்தியுள்ளேன்.

அல்லைப்பிட்டி என்றவொரு சின்ன மணல் கிராமம் எங்கள் கிராமம். அங்கு என் ‘செட்’டில் முப்பது பொடியன்கள் இருந்தார்கள். எல்லோரும் மாமன் மச்சான்தான். ஒன்றாகவே பள்ளிக்குப் போனோம். ஒன்றாகவே மாலை வேளைகளில் கிளித்தட்டு விளையாடினோம். 1990 ஆகஸ்ட் மாதம் யாழ் கோட்டையை மீட்பதற்காக சிறிலங்கா இராணுவத்தினர் எங்கள் கிராமத்தில் தரையிறங்கியபோது, அந்த முப்பது பொடியன்களில் இருபத்துமூன்று பொடியன்கள் இராணுவத்தினரால் ஒரே நேரத்தில் கொல்லப்பட்டு கிணற்றுக்குள் போடப்பட்டார்கள்.

இன்று அந்த கிராமமே அழிந்து கிடக்கிறது. அரச கடற்படையின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது. என் கிராமம் அதிஉயர் பாதுகாப்பு வளையமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. என் ‘செட்’டில் நாங்கள் ஐந்தாறு பேர்தான் இன்று உயிரோடு இருக்கிறோம். அதுவும் நாங்கள் வெளிநாடுகளில் இருந்ததால் தப்பித்தோம்.

அனுபவித்தவை, அறிந்தவை, பட்டவை, பார்த்தவை என்று ஆயிரக்கணக்கான கதைகள் இதுபோல் என் வாழ்வில் உண்டு. அவை எல்லாவற்றையும் சொல்ல வேண்டுமென்றும் விரும்புகிறேன். ஆனால், அதற்கான ஒரு சனநாயகச் சூழல் எப்போது வரும் என்று தெரியவில்லை. ஒரு வேளை நான் விரும்புவதுபோல் சுய தணிக்கை இன்றி எழுதுவதற்கான ஒரு சனநாயகச் சூழல் இருந்திருந்தால் என்னுடைய பிரதிகள் வேறுமாதிரி எழுதப்பட்டிருக்கும் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

தீராநதி: ‘கொரில்லா’வுக்கு தமிழ்நாட்டிலிருந்து சாதகமாகவும் பாதகமாகவும் மிகப் பெரிய அளவில் எதிர்வினைகள் வந்தன. அது எங்களுக்குத் தெரியும். இலங்கை எழுத்தாளர்களிடமிருந்து என்ன மாதிரியான விமர்சனங்கள் வந்தன என்று சொல்ல முடியுமா?

ஷோபாசக்தி: இலங்கையைப் பொறுத்தவரை விடுதலைப் புலிகளின் ஆஸ்தான பேச்சாளர்களும் எழுத்தாளர்களும் மட்டுமே கருத்து தெரிவிக்கலாம் என்ற சூழல்தான் இருக்கிறது. எனவே இலங்கையிலிருந்து ‘கொரில்லா’ குறித்த திறந்த மனது விமர்சனங்கள் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவு. சில சிறு குறிப்புகள் மட்டுமே வெளியாகியுள்ளன.

யாழ்ப்பாணத்தில் நிச்சயம் அது பற்றி யாரும் அச்சமின்றி வாயைத் திறந்திருக்க முடியாது. நானும் சுகனும் இணைந்து தொகுத்த விளிம்புநிலைக் குரல்களின் தொகுப்புகளுக்கும் இதே கதிதான். நாங்கள் தொகுத்து வெளியிட்ட ‘கறுப்பு’ என்ற நூலின் விற்பனை பிரான்சில் தடை செய்யப்பட்டது.

தீராநதி: உங்கள் நண்பரான எழுத்தாளர் கற்சுறா ‘கொரில்லா’வை இன்னொரு ‘ஹே ராம்’ என்றும் விடுதலைப்புலிகள் சார்பு நாவல் என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார். உங்கள் மற்றொரு நண்பரான சாரு நிவேதிதா சென்னையில் நடந்த விமரிசனக் கூட்டத்தில் ‘அது இலக்கியமே அல்ல’ என்றார். இந்த விமர்சனங்கள் பற்றி?

ஷோபாசக்தி: கற்சுறாவினது வாசிப்புக்கும் சாத்தியமுள்ளது. நம்முடன் இணைந்து பல வருடங்களாக சனநாயகத்துக்காகக் குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் தோழர் அவர். அது அவருடைய பார்வை.

சென்னையில் நடந்த கூட்டத்தில் சாருநிவேதிதா, ‘‘இந்நாவலின் அரசியலுடன் நான் உடன்படுகிறேன். ஆனால் இது இலக்கியமல்ல. வெறும் செய்திப் பதிவாக இருக்கிறது’’ என்றார். அது அவரது பார்வை, வாசிப்பு. அதற்கும் சாத்தியமுள்ளது. எல்லோரும் நம்முடைய பார்வையையும் அறிதல் முறையையும்தான் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நாம் எதிர்பார்க்க முடியாது.

ஒவ்வொருவருக்கும் தன்னிலைச் சார்ந்த பார்வைகள் சாத்தியம்தானே. ஆனால் இலக்கியம் என்றால் இதுதான், இலக்கியத்திற்கான முறைமைகள் இதுதான் என்ற அளவுகோல்களைத் தீர்மானித்துவிடும் அதிகாரம் படைத்த தனி ஒருவரை நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. ஒவ்வொரு தனி நபருக்கும் தனித் தனியான அளவுகோல்கள் இருக்கலாம். ஒருவரிடமே பல்வேறு அளவுகோல்கள் இருப்பதும் சாத்தியமே.

இந்தப் புலத்தில் என்னுடைய அளவுகோல்தான் சரியானது என்று எவரும் சொல்லவும் முடியாது. மற்றதின் அளவுகோல்களை காலி செய்யவும் முடியாது. எனக்கு சொற்ப காலங்களாக, துல்லியமாகச் சொல்லப் போனால் ஏழு வருடங்களாகத்தான் இலக்கியப் பரப்பில் நெருங்கிய பரிச்சயமுண்டு.

ஷோபாசக்தி என்ற பெயரில் எனது முதலாவது சிறுகதை 1997ல்தான் வெளியானது. எனக்கு ஆங்கிலமோ பிரெஞ்சோ படிக்கத் தெரியாது. ஆயினும் என்னிடமும் உங்களுக்குச் சொல்வதற்கு நிரம்பக் கதைகள் உண்டு. அந்தக் கதைகளை நான் உங்களுக்கு அச்சில் தருகிறேன்.

என் கதையையும் நான்கு பேர் படிக்கிறார்கள். சாருவின் கதைகளையும் நான்கு பேர் படிக்கிறார்கள்; அவ்வளவுதான்.

நான் என்னுடைய புத்தகங்களின் விமர்சனக் கூட்டங்களில் ஏற்புரையோ, பதிலுரையோ நிகழ்த்துவது கிடையாது. மேடையில்கூட அமரமாட்டேன். கூட்டத்தோடு கூட்டமாக உட்கார்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன். இதுவரை என் புனைவுகள் குறித்து பத்திரிகைகளில் வந்த எந்த விமர்சனத்துக்கும் நான் பதில் சொன்னது கிடையாது.

என் புத்தகம் குறித்து, என் புத்தகம் சொல்லாத எதையும் நான் சொல்லிவிட முடியாது என்பதில் எனக்கு ஆழமான நம்பிக்கையுண்டு. மேலும் ஒரு நாவல் அல்லது சிறுகதை எழுதுவதையும் நான் அவ்வளவு முக்கியமான நிகழ்வாகக் கருதுவது கிடையாது. எனக்குச் சில கதைகள் தெரியும். அவற்றை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். அவ்வளவுதான். மற்றபடி வேறெந்த கோட்பாடுகளோ, திட்டங்களோ என்னிடம் இல்லை. எனவே, விமரிசனங்களுக்கு பதிலளிக்க வேண்டும் என்பதை நான் அவ்வளவு முக்கியமானதாகக் கருதுவதில்லை. ஏனெனில், நான் உங்களுக்கு மற்றொரு கதையைச் சொல்வதற்கான தயாரிப்பில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்.


நாவலிருந்து சில பக்கங்கள்

5. குஞ்சன்வயல் கடக்கரையே ரெத்த வெடில் பிடிச்சுது. ஒவ்வொரு வாகனமாய் ஓடி ஓடி ரொக்கிராஜ் பிரேதங்களைப் பார்த்தான். அவனால நிலத்தில நிக்கக் கூட ஏலாமலுக்கு தலை சுத்தி அப்பிடியே ரோட்டில் இருந்திற்றான். குழந்தை, குஞ்சு, குருமான், ஆம்பிளையள், பொம்பிளையள் எண்டு எல்லாமாய் ஐம்பத்து சொச்சப் பிரேதங்கள்.

6. எல்லோரையும் வெட்டித்தான் கொலை செய்திருக்கிறாங்கள். கையில்லாமல், காலில்லாமல், தலையில்லாமல், கைக்குழந்தையைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கொண்டு கிடந்த பிரேதங்களை தோணிகளில ஏத்தினாங்கள். தோணியள் நாவாந்துறையைப் பார்த்து போகுது. நாவாந்துறையில் இருந்து பெரியாஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டு போறதுக்கு அங்கயும் வாகனங்கள் றெடியாய் நிக்குதெண்டு செய்தி கிடைச்சுது. குஞ்சன்வயல் சனங்கள் ஒரே ஆத்திரமும், அழுகையுமாய் பிரேதங்களை தோணியில ஏத்திறதுக்கு உதவி செய்தவை.

7. காலையில வழமை போல நெடுந்தீவிலையிலிருந்து குமுதினி லோஞ்சு வெளிக்கிட்டிருக்கு. அது நேராய் புங்குடுதீவு குறிகட்டுவான் ஜெற்றிக்கு வரவேண்டும். ஆனால் இப்ப அப்படி வர ஏலாது. இடையில பாதையை மாத்தி நயினாதீவு நேவிகாம்புக்கு போகவேணும். நேவி செக் பண்ணி பிடிக்கிற பொடி பொட்டையளை பிடிச்சுக்கொண்டு விட்டாப்பிறகுதான் குறிகட்டுவானுக்கு வர ஏலும். எப்பிடியும் காலையில பத்து மணிக்குப் பிந்தாமல் குமுதினி லோஞ்சி குறிகட்டுவான் ஜெற்றிக்கு வந்திரும்.

8. ஆனால் அண்டைக்கு குமுதினி நயினாதீவு நேவிக் காம்புக்கு வரமுன்னமே நேவிக்கப்பலுகள் குமுதினியை தேடிப்போய் நடுக்கடலில் மறிச்சுப் பிடிச்சுக்கொண்டுதுகள்.

9. ஒரு பச்சப்பாலகனுக்கு – பிறந்து ஆறு மாசம் கூட இருக்காது- நெஞ்சில வாளல குத்தி அந்தப் பிள்ளையின்ரை வாயுக்குள்ள ஆணுறுப்பை அடைஞ்சு வைச்சிருக்கிறாங்கள். லோஞ்சியல பயணம் செய்த ஒருத்தரும் உசிரோடு தப்பயில்ல. எல்லாரையும் வெட்டிச் சரிச்சுப் போட்டுத்தான் போயிருக்கிறாங்கள்.

10. பத்து மணிக்கு வரவேண்டிய குமுதினி வரயில்ல. அது மத்தியானத்துக்குப் பிறகு குறிகட்டுவான துறையில நிண்ட சனங்களின்ர கண்ணில தெரிஞ்சுது. குமுதினி ஜெற்றியைப் பார்த்து வராமல் கடலுக்குள்ளேயே அலையிறதைக் கண்டு போட்டு துறையிலயிருந்த சனம் வள்ளத்தில ஏறிப்போய் குமுதினியைப் பார்த்தால் இந்தக் கொடூரம். ஒரு மாதிரி போன ஆக்கள் குமுதினிய ஜெற்றிக்கு கொண்டுவந்து சேர்த்திச்சினம்.

11. எல்லாப் பிரேதங்களையும் தோணியில ஏத்தி அனுப்பினாப் பிறகு அப்படியே கடலுக்குள்ள இறங்கி எல்லாப் பொடியளும் கால், முகம் கழுவிச்சினம். பிறகு, ஓஷிலா “நேவிக்கு அழிவு காலம் கிட்டுது” எண்டு சொன்னான்.

12. பொடியள் சொன்ன மாதிரி செய்து காட்டினாங்கள். ஒருநாள் நயினாதீவு நேவியின்ர ஜெற்றியையும் ஜெற்றியில நிண்ட வள்ளங்களையும் வேரோடும் வேரடி மண்ணோடும் கிளப்பினாங்கள்.

13. “எல்லாம எத்தின நேவி முடிஞ்சிருப்பாங்கள்?” எண்டு ரொக்கிராஜ் கேட்கவும் ஓஷிலா ஒர் செக்கன் கண்ணை மூடித் திறந்து போட்டு “கிட்டத்தட்ட கணக்கு சரியா வந்திருக்கும்” எண்டான்.

14. “அண்ணே நாங்கள் கதைக்கிறது பிழையோ? இது கணக்குப் பார்க்கிற காரியமில்லை” எண்டு சடாரெண்டு ரொக்கிராஜின்ர வாயில் வந்திற்று. ஓஷிலா ஒரு மாதிரி சொண்டைச் சுழித்துக் கொண்டே ரொக்கிராஜைப் பார்த்து, “எனக்கே அரசியலா?” எண்டு கேட்டான். சுத்தி நிண்ட பொடியள் சிரிச்சாங்கள்.


‘மாத்யமம்’ மலையாள வார இதழில் 2005 மார்ச்25 ல் வெளியாகிய நேர்காணலின் தமிழ் வடிவம்

கொரில்லா என்ற நாவல் பற்றிச் சொல்லலாமா ?

கொரில்லா என்னுடைய முதலாவது நாவல். அது தன்வரலாறும் புனைவும் கலந்த முறையில் எழுதப்பட்டது. நான் விடுதலை இயக்கத்தில் இயங்கிய நாட்களையும் எனது அகதி வாழ்வையும் மட்டும் அல்ல, என் போன்ற மற்றும் சிலருடைய அனுபவங்களையும் தொகுத்து அந்த நாவலை எழுதினேன். அது மிக நேரடியான ஒரு அரசியற் பிரதிதான். எனினும் நிலவும் ஈழ அரசியல் நிலைமைகளைக் கருதி பல இடங்களில் நாவலில் சுய தணிக்கைகள் செய்திருந்தேன், என்பதையும் நான் வெட்கத்தை விட்டு ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். வேறு என்ன சொல்ல? என் நாவல் பற்றி நாவலில் சொல்லாத எதை நான் நாவலுக்கு வெளியே சொல்லிவிட முடியும் ?…

உங்கள் எழுத்தின் அரசியல் என்ன ?

நான் இப்போது எந்தவொரு அரசியல் அமைப்பையும் சார்ந்தவனல்ல. அதற்காகக் கவிஞர் சேரன் சொல்வது போல “அமைப்புக்களுக்குள் கட்சிகளுக்குள் கட்டுப்படாமல் விட்டு விடுதலையாகிக் கலைஞனாக நிற்கிறேன்” என்று சொல்லக் கூடியவனும் அல்ல. நான் “விடுதலை” இயக்கத்திலும் கொம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திலும் நீண்ட காலங்களை முழுமையாகச் செலவு செய்திருக்கிறேன், மக்களுக்கு விடுதலையை அளிப்பார்கள் என நான் விசுவாசித்த அந்த அமைப்புகள் மக்களுக்கு அதிகாரங்களையும் ஒடுக்குமுறைகளையுமே பரிசளித்தன. அனைத்து ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிரான, அதிகாரங்களை மேலிருந்து திணிக்காமல் கீழிருந்து எளிய மனிதர்கள் அதிகாரங்களைச் செலுத்தும், மக்கள் விடுதலையை நேசிக்கும், ஓர் இயக்கத்தையோ ஒரு கட்சியையோ நான் கண்டடையும் போது கண்டிப்பாக, நான் ஒரு உறுதியான இயக்கக்காரனாகவோ கட்சிக்காரனாகவோ ஆகிவிடுவேன். அதுவரைக்கும் நான் தனியனாக அதிகாரங்களுக்கு எதிராக எனது பலவீனமான குரலைத் தன்னும் ஒலித்துக் கொண்டேயிருப்பேன். மெளனம் என்பது சாவுக்குச் சமம்!

உங்களுக்கும் விடுதலை இயக்கத்துக்கும் தொடர்பு வந்தது எப்படி ?

நான் என் நினைவு தெரிந்த பருவத்தில் இருந்தே தமிழ்த் தேசியப் பிரச்சாரங்களுக்கு இடையில் வாழ்ந்தேன். தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியும் பின்பு விடுதலை இயக்கங்களும் ஈழப் புலத்திலே மிகுந்த செல்வாக்கோடு திகழ்ந்தார்கள். 1977 மற்றும் 1981, 1983 ல் தமிழர்கள் மீது இலங்கை இனவாத அரசு பெரும் இனப்படுகொலைகளை நிகழ்த்திய காலத்தில் நான் வாழ்ந்தேன். ஆயுதந் தாங்கிய தமிழ் இயக்கங்களின் எழுச்சிக்கு பின்பாக அதுவரை கணிசமான மக்கள் ஆதரவோடு இயங்கி வந்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும சாதியொழிப்பு இயக்கங்களும் துப்பாக்கிகளால் மெளனமாக்கப்பட்டன. தமிழ்க் குறுந்தேசியத்துக்கு எதிரான எந்தவொரு கருத்தும் போராளிகளால் அனுமதிக்கப்படவில்லை. இன, பண்பாட்டு, சாதிய, வர்க்க ஒடுக்குமுறைக்கான தீர்வும், விடுதலையும் தனித் தமிழீழத்திலேயே சாத்தியம் என்று நாங்கள் நம்ப வைக்கப்பட்டோம். வெலிகடச் சிறையில் 53 அரசியல் கைதிகள் அரசின் சதியால் படுகொலை செய்யப்பட்ட நிகழ்வும் தெற்கு, மேற்குப் பிரதேசங்களிலிருந்து வடக்குக்கு தமிழர்கள் கப்பல்களில் அகதிகளாய் வந்து சேர்ந்த தருணங்களும் என்னை இயக்கின. இயக்கத்தில் இணைந்து கொண்டேன். அப்போது எனக்குப் பதினைந்து வயது -குழந்தைப் போராளி- எனினும் இயக்கத்தின் சுத்த ஆயுதக் கண்ணோட்டத்தினுள்ளும் அவர்களின் அப்பட்டமான வலது சாரித்தனத்தினுள்ளும் ஒரு பாஸிஸ இயக்கத்தை ஒத்த அவர்களின் இயக்க ஒழுங்கு முறைகளுக்குள்ளும் என்னால் மூன்று வருடங்களுக்கு மேல் தாக்குப்பிடிக்க முடியவில்லை.

இயக்கத்தை விட்டு வெளியே வந்த பின்பு என்ன செய்தீர்கள் ?

எதுவுமே செய்ய முடியாமல் பைத்தியம் பிடித்தவன் போல இருந்தேன்.அப்போது எனக்குப் பதினெட்டு வயது. என் முன்னே எந்த வழிகளும் இருக்கவில்லை. அடுத்த வருடம் இந்திய அமைதிப்படை அங்கு வந்து சேர்ந்தது. இந்திய இராணுவத்துக்கும் புலிகளுக்கும் யுத்தம் மூண்ட உடனேயே தமிழர்கள் இலங்கை இராணுவத்திடம் கூட அனுபவித்திராத அடக்குமுறைகளை இந்திய இராணுவம் தமிழர்கள் மீது ஏவியது. அதுவரையில் இலங்கை இராணுவம் செய்திருந்த கொடுமைகளை இந்திய இராணுவம் ஒரே வருடத்தில் செய்து முடித்தது. இந்திய இராணுவத்தால் இரண்டாயிரத்துக்கும் அதிகமான அப்பாவிகளும் பெண்களும் குழந்தைகளும் கொல்லப்பட்டனர். இந்திய இராணுவம் கணக்கற்ற பாலியல் வல்லுறவுகளை சிறுமிகள் மீதும் பெண்களின் மீதும் நிகழ்த்தியது.பொதுமக்களின் குடியிருப்புகள் மீது விமானங்களில் இருந்து குண்டு பொழிந்தது. காரணங்களே இல்லாமல் மக்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டு சித்திரவதை செய்யப்பட்டார்கள். அவமானப் படுத்தப்பட்டார்கள். உண்மையில் இலங்கை இராணுவத்தாலோ புலிகளாலோ செய்யப்பட முடியாத ஒன்றை என் விடயத்தில் இந்திய இராணுவத்தினர் நிகழ்த்தினார்கள். இந்திய இராணுவத்தாலேயே அப்போது நான் நாட்டை விட்டு வெளியேறினேன். அவர்களின் காட்டாட்சியின் கீழ் எங்கள் கிராமங்கள் இருந்த காலங்களில் தான் நான் என் நாட்டிலிருந்து துரத்தப்பட்டேன்.

பிரான்சுக்கு எப்படி வந்து சேர்ந்தீர்கள் ?

அப்போது பிரான்சுக்கு வருமளவுக்கு என்னிடம் பணம் இருக்கவில்லை. இலங்கையிலிருந்து முதலில் தாய்லாந்துக்குத் தான் போனேன். அய்க்கிய நாடுகள் சபையின் அகதிகளுக்கான ஆணையத்தின் பராமரிப்பின் கீழ் அரசியல் அகதியாகச் சில வருடங்கள் பாங்கொக்கின் புறநகர் ஒன்றில் வாழ்ந்தேன். அப்போது ஆசியாவில் இருந்து அய்ரோப்பா அமெரிக்காவுக்கு புலம்பெயரும் அகதிகளின் -வெள்ளையர்களின் மொழியில் சொன்னால்- சட்ட விரோத குடியேற்றவாசிகளின் ஒரு சந்திப்பு சந்திப்பு மையமாக, இடைவழியாக பாங்கொக் இருந்தது. அங்கிருந்து 1993 ல் பிரான்சுக்கு வந்தேன்.

இப்போது L.T.T.E அமைப்பு குறித்தும் விடுதலைப் போராட்டம் குறித்தும் உங்கள் கருத்து என்ன ?

சிங்களப் பேரினவாத அரசின் தொடர்ச்சியான ஒடுக்கு முறைகள் தான் விடுதலைப் புலிகளின் இருப்புக்கு காரணம் என்பதில் எனக்கு எதுவித மாற்றுக் கருத்தும் கிடையாது. அரச ஒடுக்கு முறைகள் தோற்றுவித்த ஒரு விடுதலை இயக்கத்தின் இன்றைய நிலை எவ்வாறு இருக்கிறது?

இன்று விடுதலைப்புலிகள் முற்றுமுழுதான வலதுசாரிகளாக உருவெடுத்து இருக்கிறார்கள். அமெரிக்காவினதும் அய்ரோப்பிய யூனியனதும் ஒவ்வொரு உத்தரவுக்கும் அவர்கள் அடிபணிகிறார்கள். தங்களுடைய பொருளாதாரக் கொள்கை திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கை தான் என்று புலிகளின் தலைவர் அறிவித்திருக்கிறார். வெட்கம்! பிரபாகரனின் இடம் இப்போது ஒரு விடுதலை இயக்கத் தலைவனின் இடம் அல்ல. அவர் ஒரு யுத்தப் பிரபு ( war lord) மட்டுமே. ஏனெனில் ஒரு மக்கள் விடுதலை இயக்கத்துக்குரிய எந்தப் பண்புகளும் L.T.T.E இயக்கத்திடம் அறவே கிடையாது. என் சமூகத்தில் நிலவும் கொடூரமான சாதியத்தை ஒழிக்கப் புலிகள் எந்தத் திட்டத்தையும் முன் வைக்கவுமில்லை நடைமுறைப்படுத்தவுமில்லை.

இது தவிர காலம் காலமாக ஈழத்து தமிழர்களோடு இணைந்து வாழ்ந்து வரும் முஸ்லிம்கள் மீது அவர்கள் நடத்திய வன்முறையை மன்னிக்கவே முடியாது. வடபகுதியில் வாழ்ந்த அத்தனை முஸ்லீம்களையும் புலிகள் ஒரே இரவில் வடபகுதியை விட்டு வெளியேற்றினார்கள். அதுவும் எப்படி? முற்று முழுதாக முசுலீம்களின் சொத்துக்களைக் கொள்ளையிட்ட பின்பே விரட்டினார்கள். பரம்பரை பரம்பரையாய் அந்த மண்ணில் வாழ்ந்த இஸ்லாமிய மக்கள் தம்மோடு 500 ரூபாய்கள் மட்டுமே எடுத்துச் செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டார்கள்.கடந்த மூன்று வருடங்களாக இலங்கை அரசுக்கும் புலிகளுக்கும் இடையில் யுத்த நிறுத்தம் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு இது சமாதான காலமாக இரு தரப்பினராலும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த சமாதான காலத்தில் மட்டும் மாற்று இயக்க உறுப்பினர்களில் 300 பேர் வரையில் புலிகள் கொன்றிருக்கிறார்கள்.

நடந்த பேச்சு வார்த்தைகளில் வடக்கு கிழக்குக்கான அதிகாரத்தை தமது இயக்கத்திற்க்கு பெற்றுக் கொள்வதே புலிகளின் நோக்கமாக இருந்தது. அதாவது இன்று நிலவும் சமூக ஒழுங்குகளுக்குள் தமக்கான அதிகாரம். இன்று இலங்கை மீதான அமெரிக்காவின் வல்லாண்மை சந்தேகத்திற்க்கு இடமின்றி நிரூபணமாகியுள்ளது. அமெரிக்க இராணுவத்துடன் இலங்கை இராணுவம் கூட்டுப்பயிற்சிகளில் – இந்தியா கூட – ஈடுபடுகிறது.

தாய்லாந்தில் இலங்கை அரசுக்கும் புலிகளுக்கும் இடையில் பேச்சு நடந்த போது இரு தரப்புக்கும் அமெரிக்கப் படையினர் தான் பாதுகாப்பு வழங்கினார்கள், அல்லது கண்காணித்தார்கள். ஏகாதிபத்தியத்தினதும் புலிகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் யாழ் மேட்டுக்குடியினரதும் வர்க்க நலன்கள் ஒன்றானவை. இந்த இடத்தில் புலிகளைச் சில மேற்கு நாடுகள் தடை செய்துள்ளனவே? என்று நீங்கள் கேட்கலாம். ஆனால் அதே மேற்கு நாடுகள் தான் புலிகளை ஈழத் தமிழ்-முசுலீம்களின் ஏகப்பிரதிநிதிகளாக அங்கீகரித்துப் பேச்சுவார்த்தை மேசைகளுக்கு அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள், பேச்சுவார்த்தைக்கு அனுசரணையாளர்களாக இருக்கிறார்கள்

என்பதையும் நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும். மீண்டும் சொல்கிறேன் மேற்கு நாடுகளினதும் இலங்கை ஆட்சியாளர்களினதும் விடுதலைப் புலிகளினதும் வர்க்க நலன்கள் பொதுவானவை.எந்த நேரத்திலும் புலிகள், அவர்களைத் தடைசெய்த அதே நாடுகளின் செல்லப் பிள்ளைகளாக எடுபிடிகளாக ஆகச் சாத்தியங்கள் உருவாகாது எனறு கூறி விடுவதற்கான அரசியல் தருக்கங்கள் ஏதாவது நம்மிடம் உள்ளனவா? அதற்கான தடயத்தைத் தன்னும் புலிகள் நமக்கு விட்டு வைக்கவில்லையே! தமது கடந்த கால அரசியல் நடவடிக்கைகளின் மூலம் தம்மையொரு ஏகாதிபத்தியச் சாய்வுள்ள சிறு முதலாளிய இயக்கமாகவே விடுதலைப் புலிகள் அடையாளம் காட்டியுள்ளார்கள். மாற்று இயக்கங்களின் மீதும், மாற்றுக் கருத்தாளர்கள், எழுத்தாளர்கள், தொழிற்சங்கவாதிகள் மீதும் முஸ்லீம், சிங்களக் குடியானவர்கள் மீதும் நிகழ்த்திய ஒடுக்குமுறைகள், கொலைகள் மூலம் தம்மைப் பாஸிஸ்டுகளாக நிறுவியிருக்கிறார்கள்.ஆகவே நாம் விடுதலைப் புலிகள் மீது அபிமானம் கொள்ள எந்தவொரு காரணமும் கிடையாது.

மாறாக இலங்கை அரசோ தமிழர்கள் மீதான தனது ஒடுக்குமுறையை மேலும் அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது. சிங்கள மக்கள் மத்தியில் J.V.P, ஹெல உருமய போன்ற இனவாதக் கட்சிகளின் செல்வாக்கு அதிகரித்துக் கொண்டு போகிறது. தனியார் மயமாக்குதல் அதி வேகத்தோடு நடக்கிறது. உண்மையில் இலங்கையில் தமிழ் மக்களும் சரி சிங்கள மக்களும் சரி முஸ்லீம்களும் சரி ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புணர்வு கொண்ட, ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மீது கரிசனம் கொண்ட ஒரு அரசியல் தலைமை இல்லாமல் தான் இருக்கிறார்கள். தமிழர் மத்தியில் அவ்வாறான ஒரு புரட்சிகர அரசியற் தலைமை தோன்ற தமிழ்த் தேசிய வாதமும் புலிகளும் பெரும் தடைகள்.

உங்கள் புதிய நாவல் பற்றிச் சொல்லுங்கள் ?

‘ம்’ என்னுடைய இரண்டாவது நாவல். 1983 ஜீலை 25 -27 ம் திகதிகளில் இலங்கை அரசாங்கம் வெலிகட சிறையில் நடத்திய கொலை வெறியாட்டத்தை ஆவணமாக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் இந் நாவலை எழுதினேன். இன்னொரு புறத்தில் தமிழ்ப் போராளிகள் பற்றி வீரம், தியாகம், இலட்சியம் போன்ற ஹீரோயிஸப் படிமங்கள் எழுந்துள்ளதையும் விசாரணை செய்ய முயன்றேன்.


திண்ணையில் யமுனாவின் கொரில்லா விமர்சனத்துக்கு மறு விமர்சனம்: ஜீவமுரளி

(18.01.2002)

கொரில்லா நாவல் பற்றி சாமானிய அறிவு வாசகனாகி எனது கருத்தையும், நண்பர் யமுனா ராஜேந்திரனின் கொரில்லா நாவல் பற்றி ஆழமும் விரிவும் தேடுகின்ற விமர்சனப் பார்வைமீது சில கருத்துக்களையும், எண்ணங்களையும் சொல்ல விளைகிறேன்.

யமுனா ஒரு பன்முக வாசிப்பு செய்த பின், கொரில்லா நாவல் பற்றி ஒரு மொழிபெயர்ப்பை திண்ணையில் தந்திருக்கின்றார். கடந்த காலங்களில் எங்களின் நண்பர்களும், தோழர்களுமாகியவர்கள் யமுனாவை பனைமரத்தில் கட்டிவைத்து பச்சைமட்டையால் அடித்த வடுவும், வலியும் இன்று பூத்துக்குலுங்குகின்றது. அதே பச்சை மட்டையால் ப+க்களைப் பறித்து எங்களின் நண்பர்களுக்கும், தோழர்களுக்கும் யமுனா மாலைசூடிலயிருக்கிறார்.

யமுனாவுக்கு ஏற்பட்ட வடுவையும் வலியையும் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. விமர்சனம் என்பது வடுக்களையும், வலிகளையும் ஏற்படுத்துவதற்கென்றே மனிதனால் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட சாமான் என தமிழ் இலக்கிய உலகத்தால் இன்றளவும் நம்பப்படுகிறது. முடிந்த வரைக்கும் வடுக்களையும், வலிகளையும் ஏற்படுத்துவதை தவிர்த்துக் கொள்கிறேன். முடியாவிட்டால் ஐ யஅ வநசசiடிடல ளழசசல.

யமுனா சார்! கொரில்லா நாவல் பற்றிய தங்களின மொழிபெயர்பும், விமர்சனமும் அபத்தமானவை சார். இடம், காலம், விடயம், பரிமாணம் எல்லாவற்றையும் தாண்டி இன்னொரு காலத்தையும் விடயத்தையும் பரிணாமத்தையும் உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள். அதாவது கொரில்லாவை மரத்தில் கட்டிவைத்து விட்டு மரத்தைப் பற்றி பேசியிருக்கிறீர்கள்.

கொரில்லா நாவல் பற்றி எனது வாசிப்பும் புரிதலும் எண்ணமும்:

என்னைப் போன்ற முன்னைநாள் போராளிகளுக்கு நாவலில் ஓடிச்செல்லும் அனுபவங்கள் புதியவை அல்ல. ஆனால் தகவல்களும், சம்பவங்களும் புதியவை. ஆயிரம் முன்னைநாள் போரளிகளும் ஆயிரம் கதைகள் வைத்திருக்கின்றார்கள். சில சொல்லப்படாமலே போய்விடுகின்றன. சில சொல்ல வந்தும் தவறிவிடுகின்றன, சில திரும்பத் திருப்ப திரிக்கப்பட்டு உண்மைகளாக்கப்பட்டு விடுகின்றன.

சோபாசக்தியின் அகதி விண்ணப்பக்கதை, போராளியான கதை, அவனைச் சுற்றியோடிய உறவுகளும், குடும்பமும், துன்பங்களும், பின் புனைவும் நிகழ்வுகளும் வந்துபோகின்றன.

இயக்க்துக்குப் போன பிள்ளைகள் திரும்பி தங்களிடம் வந்துவிட மாட்டார்களா என ஏங்கும் பெற்றேரின் மனநிலையை, சமூக ஒழுக்க நெறிகளை மீறிய தந்தை கொரில்லா மூலம் அற்புதமாக கொண்டு வந்திக்ருகிறார். கீரியும் பாம்பும் போல உள்ள தந்தை மகன் உறவுக்குள்ளும், மகன் இயக்கத்தை விட்டு வெளியேறிய பின் சேட்டும் காற்சட்டையும் வாங்கிக் கொடுக்கும் தந்தை கொரில்லா செயல் உண்மையில் நெகிழ்சியான விடம்.

தாயின் பாத்திரம் வழமை போல இங்கு அடக்கியே வாசிக்ப்படுகின்றது.

எனது தந்தை ஒரு தமிழ் வாத்தியார். 1984 பங்குனி 15ம் எனது தாயின் பிறந்தநாளன்று நான் வீட்டைவிட்டு இயத்தத்துக்கு ஓடிப்போனேன். அன்றிரவு வீட்டிலுள்ள வாழ் ஒன்றை தேடி எடுத்து எனது நண்பனையும், மச்சானையும் தெருத்தெருவாக வெறிகொண்டு கலைத்தார், தமிழ் வாத்தியார். அதாவது என் தந்தையார். அவர்களின் பெற்றேர்களும் தங்களின் பிள்ளைகளை இழந்தனர். தமிழ் வாத்தியாரிடமிந்து தப்பியோடி இயக்கத்தில் வந்து சேர்ந்தனர். மூன்று வீடுகளியும் செத்தவீடுதான் நடந்தது நாட்கணக்கா பெற்றோர் அழுதனர், சாப்பிடாமலிருந்தனர்.

ஒரு சமூகத்தில் தமிழ் வாத்தியாரக உள்ள ஒரு தந்தைக்கும், திருடனாகவும், சண்டியனாகவும், குடிகாரனாகவும் உள்ள ஒரு தந்தைக்கும் உணர்வு நிலைகளும், அங்கீகாரங்களும், ஒற்றுமைகளும் வேற்றுமைகளும் எத்தனை கிலோ அல்லது கிறாம்களில் வித்தியாசப்படுகின்றன என்பதை நீங்களே தீர்மானித்துக் கொள்ளுங்கள்.

யமுனா குறிப்பிபும் விடயம், இடம், காலம், பரிமாணம் எல்லாவற்றையும் கூட்டிக்களித்து பார்த்தால் கூட அவரால் இவற்றை புரிந்து கொள்ள முடியமோ தெரியவில்லை.

நாவலின் பிற்பகுதி நிகழ்வுகளும் புனைவுகளுமாக செல்கின்றன. புனைவுகள், அபத்தமானவை ஆபத்தானவை என்றால் யமுனா சார்! உலகில் உள்ள அத்தனை நாவல்களும் அபத்தமானவையும் ஆபத்தாவையும் என்றாகிவிடும். நிகழ்வுகளையம், புனைவுகளையும், தவிர்ப்புகளையும் பிரித்தறியும் வல்லமை வாசகர்களுக்கு உள்ளதென்றே நம்புவோம். ஒரு நாவலால் சமூகத்துக்கெல்லாம் ஆபத்து வந்துவிடாது மாறாக புரட்சியும் வந்துவிடாது.

இனி நாவலில் மறைக்கப்ட்டவையும், மறக்கப்பட்டவையும், தவிர்க்கப்பட முடியாது, மன்னிக்கப்பட முடியாது என காட்டப்பட்டவையையும் பார்போம்.

குமுதினி படகில் நடந்த கொலை வெறியையும், குரூரத்iதுயும் கனவிலும் வலியை தருகின்ற பதிவைச் செய்திருக்கிறார் சோபா சக்தி. அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் புலிகளால் நடத்தப்பட்ட மற்றைய இயக்கப் படுகெலைகள் விரட்டப்பட்ட முஸ்லீம் சகோதரர்கள் பற்றியும் வசதியாக மறந்துவிட்டார். இன்றும் கூட இது புலிகளால் செய்யப்பட்ட புனித வேள்வி என்றே விசுவாசிகளால் நம்பப்படுகிறது. ஒருக்கால் சகோதர இயக்கப் படுகொலைகள், சகோதர விரட்டியடிப்பு என்று கருதப்படுவதால் மன்னிக்கப்பட்டு விட்டனவோ தெரியவில்லை.

அடுத்தது இலங்கை அகதிகளெல்லாம் பொருளாதார அகதிகளே என பத்திரிகைக்கு பேட்டி கொடுத்ததாக நம்பப்படும் மன்னிக்க முடியாத வரலாற்றுத் துரோகத்தையும், குற்றத்தையும் செய்த கலாமோகன் பற்றியவை தவிர்க்கப்பட்டிருக்கலாம். ஒரு நாவலில் தவிர்க்க முடியாதபடி இதை சோhபா பதிவு செய்திருக்கின்றார். இது இங்கே மன்னிக்க முடியாத வரலாற்றுத் துரோகமகவும், தவிர்க்க முடியாத வரலாற்றுக் கடமையாகவும்; அவர் முன்னிருந்திருக்கிறது.

அதே நாவலில் புலிகளால் செய்யப்பட்ட புனித வேள்விகள் மறக்கப்பட்டு விட்டன. அல்லது மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டன. இடம், காலம், விடயம், பரிணாமம் என்ற ஒவ்வொரு தலைப்புக்களிலும் இவை எங்களால் புரிந்து கொள்ளக் கூடியவை. இதற்காக சோபவை வரலாற்றுத் துரோகி என நாங்கள் எக்காலத்திலும் சொல்லப் போவதில்லை. என்னதான் விமர்சனங்களிருந்தாலும் இராஜினி, செல்வி, சபாலிங்கம் இவர்களின் கொலைகளுக்கு பின்னும் துணிச்சலாக பல விடயங்களை சோபா வெளிக்கொணர்ந்திருப்பது தான் இந்த நாவலுக்கான முக்கியத்துவம்

எனது பாடசாலை நாட்களில் ஒருநாள் பத்தாவது வகுப்பில் வாத்தியார் சுந்தரகாண்டம் படிப்பித்துக் கொண்டிருந்தார். அதில் சீதை அசோக வனத்தில் சிறைவைக்கப்பட்டிருந்த பொழுது அவள் குளிக்காமல், மாற்று ஆடைகள் அணியாமல் இராமனையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிள்றாள் என்று வருகிறது. மாணவர் சிலருக்கு பதினைந்து வயதுக்குரிய சந்தேகங்கள் வந்துவிட்டன. ஆனல் வாத்தியாரைக் கேட்க முடியாது. அதாவது ஆண்டுக்கணக்காக சிறையிருந்த சீதைக்கு ஓருநாளும் மாதவிலக்கு வரவில்லையா என்பது தான் அக்கேள்வி. இந்த மாதிரிக் கேள்விகளைத்தான் யமுனா இவ்வளவு வயது வந்த பின்னும் சோபாவைப் பார்த்து கேட்கிறார்.

தலைவரின் கடிதத்தை இன்னும் பொக்கற்றுக்குள்ள கொண்ண்டுதான் திரியிறாரோ? கடிதத்தோட கொழும்பிலை திரியேக்க பொலிஸ் பிடிக்கேல்லையா? சபாலிங்கத்தை கொல்லும் பொழுது பக்கதில் நின்ற இவரை பிரஞ்சு பொலிஸ் பிடிக்காதா? என குழந்தைத்தனமாகவும் அசட்டுத்தனமும் கேள்விக்கு மேல் கேள்விகள் கேட்பது பட்ட வடுவினதம் வலியினதும் எதிர் வினை.

அடிப்படையில் யமுனாவின் வாதங்கள் எங்கிருந்து வருகின்றதென்றால் அவர் உண்மையில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் வர்கப்போராட்ட கொள்கையில் இருந்தும், இன்னும் பிறவிலிருந்தும். அவரின் சமூக அக்கறை, நம்பிக்கைகள் மதிக்கபட வேண்டியவை. சொந்த வேலையை விட்டுவிட்டு அடிகளும் வாங்கிக்கொண்டு ஈழத்தமிழன் போராட்டங்களில் அக்கறைகாட்டுகிறார். தலித் பற்றி பேசுகிறார். குறும்படங்களாக வந்துள்ள தலித்துகளுக்கு இழைக்கப்படுகின்ற குரூரங்களை காட்டுகிறார்.

ஆனால் தலித் எழுற்சியையோ, போராட்டங்களையோ ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாமல் இருக்கின்றது. ஒருபக்கம் வர்கபோராட்டத்தின் மீதான நம்பிக்கையா என்றும் மறுபக்கம் சாதி பற்றிய பற்றுறிதியா எனவும் கேட்கத் தோன்றுகிறது.

இன்னும் யமுனாவுக்கு எரிச்சலையும், வலிகளையும் விடாமல் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்ற தடாலடி பின்னவீனத்து வாதிகளும், தலித்தல்லாத அதிதீவிர தலித் பற்றாளர்களும் கோட்பாடுகளை முன்வைக்கிறார்கள். முறைமீறல்கள் எப்படிச் செய்வது என்பது பற்றியும், கலகங்கள்; செய்வது பற்றியும், தலித்களுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகள் பற்றியும் எழுதியும், பேசியும் வருகிறார்கள். இதிலும் இவர்களின் சமூக அக்கறைகள், போராட்டங்கள் மதிக்கப்பட வேண்டியவை.

ஆனால் தன்நிலை உயர்த்தலும், கொண்ட கொள்கையில் பற்றுறுதியும், வன்மமும், பழிவாங்கலும் அரசியற் பிழைப்பில் கொண்டு வந்து விட்டுவிடுகின்றன. இது தலித்துக்ளின் எழுச்சியும் போராட்டமும் தவறானவை என்ற அபிப்பிராயங்களை ஏற்படுத்திவிடுகின்றன. கலகக்குரல் என்பது சராயத்தின் பெயரால் விளக்கப்படுவதாலும் விளங்கிக் கொள்ளப்படுவதாலும், முறைமீறல்களும் மரபுடைப்புகளும் தனியே நிறைவேறாத ஆண்களின் என்றுமே நிறைவு பெற்றுக்கொள்ள முடியாத ஆழ்மன பாலியல் விருப்புக்களின் பெயரால் விளக்கப்படுவதாலும், விளங்கிக்கொள்ளப்படுவதாலும்; சம்மந்தப்பட்டவர்கள் நெட்டித்தள்ளப்படுகின்றனர். பெண்கள் குழந்தைகள் மீது செய்யப்படும் பாலியல் வன்முறைக்கு நியாயம் கற்பிக்கும் சாருநிவேதிதா போன்றவர்களுக்கும், பெண்களுடனான மிகசாதரண உறவுமுறைகளே குதிரைக் கொம்பான இந்த புகலிட வாழ்வில், நிறைவேறாத சதா வலியைத்தருகின்ற, பாலியல் விருப்பங்களை வெளியிடுபவர்களுக்கும் வித்தியாசங்கள் உள்ளன. ஆழ்மனமும், சமுக அக்கறையும் அலைக்களித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

யமுனா போன்ற பின்நவினத்துவ எதிர்ப்பாளர்களும், பின்நவீனத்துவ தடாலடி தலித் ஆதரவளர்களும் முடிவில் ஒரே புள்ளியில் வந்து சேரும் போக்கை மிக இலகுவாக கண்டு கொள்ள முடிகிறது. அது தலித் எழுச்சியின் மீதும், போராட்டங்களின் மீதும் சாணி அடிப்பதில் போய் முடிகிறது.

இன்னும் டானியல் எழுதியவை நாவல்களே இல்லை என சிவசேகரம் அவர்கள் இன்றும் பிடிவாதம் சாதிக்கிறார். இதற்கு பழையை வலிகளும் வடுவும் தான் காரணம் யமுனா சார்.

அடுத்ததாக செங்கள்ளுச்சித்தன் அவர்கள் கொரில்லா நாவல் பற்றிய தத்துவ விசாரணைகளை மிகவும் அற்புதமாக திண்ணையில் செய்திருக்கின்றார். அவரின் கைகளினுடகவோ, கால்களினுடாகவோ, கவட்டினுடாகவோ நகர்ந்து சென்ற புழுப்போலானது கொரில்லா நாவல் என்ற புதினமென்றும், கால்மாக்சைப் பற்றிப் பேசுபவர்களும், அவரின் கள்ளக் காதலியை பற்றி பேசுபவர்களும், சும்மா தாங்களும் ஒரு ஆக்களெண்டு எழுதுகினம் என்றும், தத்துவ விசாரணைகள் இல்லாமல் தன்னிலை விளக்கத்திற்கு மட்டுமே எழுதியும், பேசியும் வருகிறார்களென்றும் அற்புதமான ஆய்வென்றை செய்திருக்கின்றார்.

சித்தர்களில் பெரும்பாலானோர் சமூகமுறை மீறல்களை செய்திருக்கின்றனர். சாதிமுறைகளுக்கு எதிராக பாடி எதிர்புணர்வை தெரிவித்திருக்கின்றனர். ஆனால் இந்த செங்கள்ளுச்சித்தன், பனங்கள்ளுச்சித்தன் போன்ற நாமங்களின் பிறப்பே சாதிமுறமை பற்றுறதியின் விளைவான பிறப்பு. இது தலித்போராட்டங்ளை பற்றி கால ஓட்டத்திற்கு வசதியாகப் பேசிக்கொண்டு உள்ளே நையாண்டி செய்து கொண்டிருக்கிறது. இவர்களால் ஒழித்திருந்து ஒரு படைப்பின் மேலும் படைப்பாளியின் மேலும் பீமுட்டி மட்டும் தான் அடிக்க முடியும், இந்த மாதிரி பன்னாடை விமர்சனங்களும் வயிற்றெரிச்சல் விமர்சனங்களும் தான் இந்த நாவலுக்கான முக்கியத்துவத்தை மென்மேலும் உறுதிப்படுத்துகின்றன.


(ஷோபா சக்தி) படங்காட்டுபவர் அல்லது தலித் நகல் போலி

யமுனா ராஜேந்திரன்

‘கொரில்லா’ நாவலில் வரலாறும் புனைவும் தொடர்பான பிரச்சினையை நான் பேசியிருந்தேன். புனைவில் வரலாறு தொடர்பான எனது நிலைபாடு இதுதான் : வரலாற்றின் வெற்றிடங்களையும், இருண்ட, புதிரான இடங்களையும் புனைவாளன் தனது கற்பனையாற்றலுடன் நாவலில் சித்தரிக்கலாம்.

அதற்கான அற்புதமான உதாரணங்கள்

  • இத்தாலிய நாவலான வால்ட்டர் பெஞ்ஜமின் பற்றிய ‘த ஆஞ்சல் ஆப் ஹிஸ்டரி’ மற்றும்
  • ரோஸா லக்ஸம்பர்க் வாழ்வு பற்றிய ‘ரோஸா’ எனும் ஆங்கில நாவல்.

முதல் நாவலில் வால்ட்டர் பெஞ்ஜமனின் ‘காணாமல் போன கையழுத்துப் பிரதி’ எனும் ‘புதிரின்’ அடிப்படையில் நாவலாசிரியர் தனது புனைவை முன்வைக்கிறார்.

இரண்டாம் நாவலில் ரோஸா லக்ஸம்பர்க் கொல்லப்பட்டு நான்கு மாதங்கள் வரையிலும் அவரது உடல் ‘காணாமல் போயிருந்த’ காலங்களின் ‘புதிர்’ குறித்து நாவலாசிரியர் தனது புனைவை முன்வைக்கிறார். இந்த நாவல் முற்றிலும் ஒரு துப்பறியும் நாவல் வடிவில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

இந்த நாவல்கள் இரண்டும் ‘இடதுசாரி பின்நவீனத்துவ’ வகையிலான நாவல்கள் என்பதுதான் எனது மதிப்பீடு.

ஆனால், ஓப்புக் கொள்ளப்பட்ட ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவத்தை, ஆத்திரமூட்டும் நோக்கில் ‘திருகி’ எழுதிய பல பகுதிகள் ‘ஷோ’வின் ‘கொரில்லா’ நாவலில் உள்ளது. கன்டெய்னரில் கடத்தி வரப்பட்ட நிலையில் மரணமுற்ற சீனர்களைக் கடத்தியவர்கள் நான்காம் அகிலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்கிற ஒரு தகவல் ‘ஷோ’வின் நாவலில் வருகிறது.

ஆனால், அந்தச் சம்பவத்தின் சூத்திரதாரிகள் தொழில்முறையிலான ஆள் கடத்தல்காரர்கள் என நீருபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ‘ஷோ’ இங்கு செய்திருப்பது பின்நவீனத்துவப் புனைவு அல்ல, அதிர்ச்சி மதிப்புக்காக மார்க்சியர்களைக் கொச்சைப் படுத்தும் ஒரு விவரணை. இதன் வழி ஜெயமோகனைப் போன்ற ‘வலதுசாரிகளின்’ பாராட்டைப் பெறும் ஒரு புனைவு சார்ந்த அயோக்கியத்தனமான ‘யுக்தியே’ அது என்பதுதான் எனது பார்வை.

மேலாக, அந்நாவலில் சுந்தர ராமசாமி (ஜே.ஜே.சில குறிப்புகள்), சாருநிவேதிதா (ஸீரோ டிகிரி மற்றும் ராஸலீலா) போன்றோர் தொடர்ந்து செய்யும் ‘எதிரி’ எழுத்தாளர்கள் மற்றும் ‘எதிரி’ மனிதர்கள் மீதான அவமானத்தையும் கொரில்லாவில் ‘ஷோ’ சுமத்தியிருக்கிறார். சம்பந்தமில்லாமல் எழுத்தாளர் கலா மோகன் மீதான காழ்புபணர்வை அவர் நாவலில் தீர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். நாவலின் கட்டமைப்பு எனும் அளவில் ‘நிரவப்படாத’ பல இடைவெளிகள் கொண்டது அந்த நாவல்.

ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் முழுமையான பின்னணியோ அல்லது உலக விடுதலை இயக்கங்கள் குறித்த பின்னணியோ அறியாத தமிழக விமர்சகர்கள், விடுதலைப் புலிகள் மீதான எதிர்ப்பணர்வு எனும் ‘பிரகாசத்தில்’ உழலும் இந்திய ‘வெகுஜன ஊடகங்களின்’ பாலான கவர்ச்சி கொண்ட தமிழக விமர்சகர்கள், பொதுவாகப் புரட்சிகர இயக்கங்கள் மீது வெறுப்புக் கொண்ட விமர்சகர்கள், ‘கொரில்லா’வையும் ‘ம்’மையும் ‘நாவல்கள்’ என மதிப்பிடலாம். ஆனால், 25 ஆண்டு கால ஈழப் போராட்ட வரலாறு தெரிந்தவன் எனும் அளவில், அதே விதமாக இந்த நாவல்களை மதிப்பிட வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இருக்கவில்லை.

நாவலாசிரியானாக அந்த நாவலுக்குள் தன்னைப் பற்றி ‘ஷோ’ பல்வேறு ‘பில்ட்-அப்’கள் கொடுத்திருக்கிறார் என்பதுதான் கொரில்லா நாவல் குறித்த எனது விமர்சனமாக அமைந்தது. அப்படி நாவலைப் பார்ப்பதற்கான முழு உரிமையும் உலக இலக்கிய வாசகனாக எனக்கு உண்டு.