Archive

Posts Tagged ‘marketing’

Cars & Automobile Manufacturing: Two-wheeler Sales, Marketing: Industry Analysis

September 2, 2009 Leave a comment

Nesamudan R Venkatesh – Image, Ego, Stars, Saleability, marketing

July 17, 2009 1 comment

சமீப காலமாக மீண்டும் மீண்டும் இந்த இமேஜ் என்ற விஷயத்துக்குள் நாம் எப்படி போய் மாட்டிக்கொண்டு விழிக்கிறோம் என்பதை கண்கூடாகப் பார்த்து வருகிறேன்.

ஒரு கட்டத்தில் இயல்பை விட, இமேஜ் பெரிய சைஸில் முன்னே நிற்க, அதற்குப் பயப்படவே தொடங்கிவிடுகிறோம்.

இன்றைக்கு ஜூனியர் விகடன் படித்துக்கொண்டு இருந்தபோது, மீண்டும் அதே இமேஜ் விஷயம்தான் என் கவனத்தை ஈர்த்தது. சிவாஜி த லாஸ் என்றொரு கட்டுரை வந்திருக்கிறது.

இத்தனை ஆண்டுகளாக, தேவையில்லாமல், ரஜினியை ஆகா ஓஹோ என்று புகழ்ந்து தள்ளி, அவரை உச்சாணிக்கொம்புக்குக் கொண்டு போய் வைத்துவிட்டனர் ரசிகர்களும் பத்திரிகைகளும். விளைவு, இன்றைக்கு அவர் எது செய்தாலும் அது விற்பனையாகியாகி ஆகவேண்டும், வெற்றி அடைந்து ஆக வேண்டும். அப்படி வெற்றி அடையவில்லை என்றாலும் அதை வாயைத் திறந்து சொல்ல முடியாது.

சிவாஜி திரைப்படத்தை அது வெளியான முதல்நாளே பார்த்தேன். எனக்குத் தெரிந்த இரண்டு விநியோகஸ்தர்கள் அதை வாங்கி இருந்தனர். அது நினைத்துப் பார்க்க முடியாத விலைக்கு. படத்தைப் பார்த்தவுடனே, இது ஐம்பது நாள்கள் ஓடினால் அதிகம், நிச்சயம் கையைச் சுட்டுக்கொண்டு விட்டோம் என்று அவர்களுக்குப் புரிந்துவிட்டது.

ஆனால், வெளியே சொல்ல முடியாது. பத்திரிகைகளிலும் எழுத முடியாது. என்ன ஒரு இக்கட்டு.

இன்றைக்கு படம், நூறு நாளைக்கு மேல் ஓட்டப்பட்ட பின்பு, ஜூ.வி.யில், இந்தக் கட்டுரை வந்திருக்கிறது. விநியோகஸ்தர்கள் நஷ்டம் அடைந்திருக்கிறார்கள் என்று.

இதே நிலைதான், அழகிய தமிழ் மகன் திரைப்படத்துக்கும். நடிகர் விஜயை அடுத்த சூப்பர் ஸ்டார் என்று ஏற்றிவிட்டு ஏற்றிவிட்டு, அவர் தனக்குப் பின்னே ஒளிவட்டம் சுழலுவதாக நினைத்துக்கொண்டு அலைகிறார். போக்கிரி படத்தின் வெற்றியைத் தொடர்ந்து, அ.த.மகனை  கட்டுபடியாகாத விலைக்கு வாங்கியிருக்கிறார்கள்.

இந்தப் படம், 30 நாள்கள் ஓடினால் அதிகம். ஆனால், நூறு நாள்கள் ஓட்டுவார்கள் பாருங்கள். எந்த விநியோகஸ்தரும் வாயை திறக்கமாட்டார். பத்திரிகைகளும் அப்படியே. இரண்டு மாதங்கள் கழித்து இது ஜூ.வி.யி. ஒரு ஸ்டோரி வரும்.

இது நன்றாக இல்லை, சரியாக இல்லை என்று எவரும் வாயைத் திறக்கமாட்டார்கள். ரஜினி, விஜய் ரசிகர்கள் கோபித்துக்கொள்வார்கள்.

மக்களுடைய பொதுபுத்திக்கு மாறாக எதையும் சொல்லிவிடக் கூடாது, எழுதிவிடக் கூடாது என்ற பயம் எல்லாருக்கும் இருக்கிறது. சினிமா, கிரிக்கெட், அரசியல் மூன்றும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் பொதுபுத்தியின் மேல்மட்டத்தில் இருக்கிறது. பாப்புலர் கல்ச்சர் என்பது இவர்களை ஒட்டியே தீர்மானமாகிறது. இவர்கள் எல்லாம் டெமிகாட்கள்.  விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள்.

சிவாஜி திரைப்படத்துக்கு விகடனில் ஒரு விமர்சனம் வந்தது. ரஜினி தன் பணியைத் திறம்படச் செய்திருந்தார், ஷங்கர்தான் சொதப்பிட்டார், பெட்டர் லக் நெக்ஸ்ட் டைம் என்று எழுதி இருந்தார்கள்.

இதுதான் நாம் உருவாக்கும் இமேஜைக் கண்டு நாமே பயப்படுவது என்பது.

நேசமுடன்
வெங்கடேஷ்


ஒருவிதமான சங்கிலித் தொடர் விளைவுகள் இங்கே இருக்கு. ஊடகமும் சமூகமும் இங்கே இரண்டறக் கலந்து இருக்கின்றன. இந்தச் சமூகத்துக்குள் யார், எது deciding factors ஆக இருக்கிறது என்று சொல்ல முடியவில்லை. நான் ஊர் ஊராய் போய் பார்த்திருக்கிறேன்.

1. பெண்கள் கதை படிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, டிவி தொடர்களுக்குப் போய்விட்டார்கள்.

2. ஆண்கள், பெரும்பாலும் தனியார் துறை வேலைகளில் இருக்கிறார்கள். அவர்கள், மிகவும் கேரியர் ஓரியண்ட்டாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு பத்திரிகைகளில் ஈடுபாடே இல்லை.

3. இளைஞர்கள் புத்தகம் படிக்கவோ, பத்திரிகை படிக்கவோ ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. அவர்களுக்கு கோல் தெளிவாக இருக்கிறது. படிப்பு, அதை முடித்தவுடன் ஏதேனும் பிபீஓவிலோ ஐடி கம்பெனியிலோ வேலைக்குப் போக வேண்டும். இதில் சிற்றூர் பெரிய ஊர் என்று வித்தியாசம் இல்லை.

4. இதில் சின்ன வயது பெண்களுக்குக் கொஞ்சம் படிக்கும் ஆர்வம் இருக்கிறது. ஆனால், முதல் கவனம், படிப்பும் வேலையும்தான். ஆனால், இவர்கள் அனைவரும் ஒரு சில விஷயங்களைப் பொதுவாகப் பார்க்கிறார்கள்.

அதாவது கவனம் செலுத்தவில்லை என்றாலும் இவர்கள் காதுகளிலும் கண்களிலும் அதுதான் வந்து விழுந்து கொண்டே இருக்கிறது.  அதுதான் இவர்களின் பொதுபுத்தியைக் கட்டமைக்கிறது. அது சினிமா, அரசியல் மற்றும் கிரிக்கெட். இந்த மூன்றும்தான் எந்த வியாபாரத்துக்கு அடிப்படையாக அமைந்துவிட்டன.

கார் விற்க வேண்டுமானால், ஒரு கிரிக்கெட் ஆட்டக்காரரைக் கூப்பிடு. ஒரு குழந்தைகள் பானம் அறிமுகப்படுத்த வேண்டுமா, ஒரு கிரிக்கெட் ஆட்டக்காரரைக் கூப்பிடு. ஒரு பிஸ்கெட்டை பத்திச் சொல்ல வேண்டுமா, ஒரு நடிகரைக் கூப்பிடு. ஏதேனும் கிண்டல் செய்ய வேண்டுமா, ஒரு அரசியல்வாதி கேரக்டரை வைத்துக்கொள்.

நான் தொடர்ந்து ஏஜென்சிகள் தரும் மீடியா பிரீஃப்ங்குகளைப் பார்க்கிறேன். அவர்கள் ஒரு கேரக்டரைக் கட்டமைக்கும்போதே, இந்தப் பொதுபுத்தியின் தன்மைகளை அதிகம் சார்ந்திருக்கிறார்கள்.

இந்தப் பொதுப்புத்தியின் அடிப்படையில்தான் கோடிக்கணக்கான வியாபாரம் நடந்துகொண்டு இருக்கிறது. ஸோ, இந்த அடிப்படையைக் கேள்வி கேட்கவே முடியாது. இதைக் கேள்வி கேட்டால், உங்கள் வியாபாரத்தைத் தொடர முடியாது. வியாபாரம் முக்கியமா, இந்த அடிப்படைகளைக் கேள்வி கேட்பது முக்கியமா என்று கேள்வி எழும்போது, வியாபாரத்தில் இருப்பவர்கள் வியாபாரத்தையே முன்னிறுத்துவார்கள்.

இன்று ஊடகங்களும் அதைத்தான் செய்கின்றன.

வெங்கடேஷ்